10 goedbedoelde vragen die kersverse mama’s regelmatig gesteld wordt

 

Iedere moeder kent ze wel; van die mensen die vragen stellen over je resterende zwangerschapskilo’s, of je kindje al doorslaapt, en of ze al loopt? Sommige dingen willen wij kersverse moeders gewoon niet bespreken met anderen. Een nieuwe blog die je natuurlijk met een dikke knipoog en een korreltje zout moet lezen, maar stiekem gewoon ook de waarheid is.

En vergeef me, ik ben wat grof in de mond deze blog… Nee hoor geen frustraties. Heeeeleeemaaaaal niet… hihi.

 

1. Slaapt hij/zij al door?

Uhhh nee, als ik geluk heb moet ik er maar twee keer uit voor een speen, als het een beetje tegen zit vijf keer. En dan vraag je tegen beter weten in aan die andere vrouw; ‘en die van jou?’ Jaaaaa die sliep na vier weken al door. HOE DAN??? Grrrrr. Dit wilde ik dus niet horen.

Diverse tactieken werden in de strijd gegooid; niet meer heen lopen en gewoon laten huilen. Het gevolg was dat ik na 1,5 uur gekrijs aangehoord te hebben, zelf huilend naast Carice haar bed stond. Absoluut geen oplossing voor ons dus. Dan maar het bedje terug bij ons in de slaapkamer? Om vijf uur ’s morgens pakte ik het bedje en sleepte het weer terug naar haar eigen kamer. Van het kleinste geluidje werd ik al wakker. Geen optie dus. Net op het moment dat ik mij er bij neer had gelegd dat ik de aankomende maanden gewoon mijn nachtrust kwijt zou zijn, begon Carice haar eigen speentje ‘s nachts te pakken.

Wihoeeeeeeeee. Mijn nachtrust is voor nu teruggekeerd, en mijn wallen zijn weer op het niveau ‘acceptabel’. Maar je snapt dat ik tientallen blogs gelezen heb over doorslapen. En er zijn moeders die al twee jaar lang met de wallen op hun knieën lopen, dus ik behoor nu tot die irritante vrouwen die kunnen zeggen ‘ja, die van mij slaapt door’. Enfin, ik stoorde mij mateloos aan deze vraag… dus lieve lezers. Niet vragen aan kersverse mama’s. Worden wij niet vrolijk van.

 

2. Ben je moe?

Of ik moe ben? Dat is een even domme vraag als: ‘lust je chocola?’ Natuurlijk ben ik moe. Ik deed zeven maanden geleden nog alles waar ik zin in had. Was ik na drie ochtenddiensten gesloopt? Dan dook ik lekker om 20:00 uur mijn bed in! Had ik avonddiensten gehad en kwam ik om 01:00 uur ‘s nachts thuis, dan sliep ik de volgende dag toch lekker uit tot 11:00 uur. Maar nu mag ik om 08:00 uur weer paraat staan met de eerste voeding. Carice begint inmiddels net zo’n slaapkop als papa en mama te worden, dus na die fles van 08:00 uur leg ik haar lekker terug, en met een beetje geluk slaapt ze weer tot 10:30 uur. I know, dat is niet geheel volgens het boekje. Maar f*ck die regeltjes lekker. Ik duik mijn bed weer in! En ja, ik ben chronisch moe!

 

3. Gaat het goed met je meissie?

Deze vraag krijg ik denk ik tien keer per week. Jahoooorrrrr het gaat prima. SMILE!!!! Zucht… Volgens Facebook en Instagram leid ik het perfecte leven. Ik ga natuurlijk echt niet aan de grote klok hangen dat het soms verdomde zwaar is hoor. Ja, hier durf ik dat wel, maar op social media houd ik graag de schijn op. ‘Kijk eens hoe lief en mooi mijn baby is!’ Maar daardoor wek ik blijkbaar ook de behoefte bij veel mensen om te vragen hoe het met Carice gaat. Luitjes, het gaat allemaal prima en zo niet, dan toch.

 

4. Wat gaat het hard hè?

Het is in mama-land algemeen bekend dat je kindje(s) veel te hard groeien. Het is gewoon eng om te zien hoe snel het gaat. Nog nooit heb ik dat een mama horen ontkennen. Toen ik zelf nog kinderloos was dacht ik altijd ‘wat een geneuzel’. Nu besef ik mij helaas dat het keihard te waarheid is. Ali B zong daar onlangs een tranentrekkend liedje over. Zelfs bij Daniel liepen de tranen over zijn wangen. Ik geniet van ieder moment, maar het feit dat ze nooit meer zo klein zal zijn doet mij soms wel een beetje pijn. Dus ja, stop maar met die stomme vraag want natuurlijk gaat het veel te hard en natuurlijk groeit ze als kool! Dus skip it, ik heb nog een leven naast het moederschap ook dus kunnen we het nog ergens anders over hebben dan babypraat?

 

Carice toen en nu

Carice toen ze één dag oud was en nu. Ja dames, het gaat inderdaad allemaal heel snel en ja, ze groeit ook heel erg hard 😉

 

5.  En ben je je zwangerschapskilo’s al kwijt?

Next subject please. Sowieso, stomste vraag ever!

 

6. En is je leven veranderd nu je moeder geworden bent?

Ja nogal ja. Maar om dat nu elke week te moeten toelichten. Lieve dames, de eerste drie maanden na de geboorte van je kindje, is je leven gewoon voorbij. Daarna krijg je heel langzaam je leven weer een beetje terug. Ga je weer eens met je vriendinnen naar de bios of uiteten. Als je borstvoeding geeft is je leven nog wat langer rampzalig. Geen wijn en te lang van huis = zere tieten… Kortom; Ja mijn leven is veranderd. Maar even zonder grappen, ze is het dubbel en dwars waard. En dat zijn natuurlijk van die stomme clichés die gewoon wel waar zijn.

 

7. Loopt ze al?

Oké, deze vraag zal mij nu nog niet gesteld worden, maar ga het mij ook vooral niet vragen. Ik hoor van andere moeders om mij heen dat het echt een super irritante vraag is. En mijzelf kennende ga ik straks ook nog Googlen: ‘vanaf welke leeftijd loopt een baby?’ En schiet ik spontaan in de stress als Carice twee maanden later dan het gemiddelde is. Kortom, niet vragen dames. Geloof me, ooit gaan ze lopen. De een net iets eerder dan de ander. En als mama zijnde wil je natuurlijk dat jouw kindje alles keurig volgens het schema doet. Helaas pindakaas, zo werkt het helaas niet.

 

8. En willen jullie al een tweede?

Als kersverse mama was ik al heel snel met het idee van een tweede kindje bezig. Eigenlijk houd die vraag mij nog steeds vaak bezig. Mijn zwangerschap zou ik graag nog een keer over willen doen, en bij de gedachte dat ik nooit meer zwanger zou zijn word ik gek. Ik vind zwanger zijn echt het mooiste dat er is. Ik had het geluk dat ik best mooi zwanger was (al zeg ik het zelf). En dat magische moment dat ik Carice mocht aanpakken toen ze geboren werd, dat wil ik nog wel tien keer beleven. Maar tegelijkertijd heb ik nu nog een leven. En volgens mij heb je met twee kinderen echt geen tijd meer voor jezelf. Ik weet dus niet waarom, maar ik ben heel veel met deze vraag bezig. Alsof ik nu een beslissing moet maken of ik nog een tweede kindje zou willen (en dan nog moet het je ook maar gegund zijn natuurlijk). Voor nu heb ik mijn handen vol aan Carice en vraag ik mij af of ik überhaupt nog tijd voor andere dingen heb wanneer je twee kids hebt. Ik wil nu helemaal nog niet bezig zijn met dit onderwerp. Dus lieve mensen, niet meer vragen.

 

9. Geef je borstvoeding?

Mijn omgeving en ook trouwe lezers van mijn blogs, weten dat ik groot voorstander ben van borstvoeding. Toen het dus bij mij niet lukte vond ik dat vreselijk. Het voelde als falen. Stiekem heb ik het ook altijd een beetje geheim gehouden. Tot een vriendin van mij een foto postte op Facebook terwijl ze Carice de fles gaf! Shit dacht ik, nu weet iedereen het! Maar twee dreigende borstontstekingen, spruw en tepelkloven verder, trok ik het echt niet meer. Ik zat als kersverse kraamvrouw ‘s nachts onder de douche mijn borsten te masseren omdat ik de harde bonken moest wegmasseren. Vanaf dag één heeft mijn rechterborst pijn gedaan. Aan de goede kraamzorg en verloskundigen heeft het niet gelegen, we hebben alles geprobeerd maar na een aantal weken was ik er zo klaar mee. Ik vond het vreselijk dat het niet lukte. En ik mocht die tweede er toch ooit komen dan wil ik het echt weer proberen! Maar het feit dat ik constant geconfronteerd werd met de vraag; ‘geef je borstvoeding’ vond ik heel erg moeilijk. Ik had een hele waslijst aan excuses klaar waarom ik geen borstvoeding meer gaf. Kortom, laat deze vraag maar achterwege in ieder geval wel bij mij als het ooit weer zover is 😉

 

10. Weet je wat je moet doen?

Nou? Weet je wat jij moet doen? Je er even lekker niet mee bemoeien.

Het is misschien wel het meest irritante wat mensen tegen je zeggen. Echt iedereen heeft goed bedoelde adviezen, en wat denk je? Ik zelf ook. Nu mijn vriendinnen onlangs zijn bevallen weet ik het ook allemaal zo goed. Bij Carice ging het zo, of bij Carice werkte dit heel goed. Blaaaablaaablaaaa.

Te irritant! En wedden dat we ons er allemaal schuldig aan maken.

Nou, ik ben mijn frustraties weer kwijt lieve dames. En zoals ik al zei; korreltje zout he 😉

Liefs Ilse

Over Ilse

Ilse woont samen met Daniël en is moeder van Carice. Ze beschrijft haar moederschap op een luchtige wijze en voorziet haar blogs van een flinke dosis humor.

Alle blogs van Ilse →

Reacties op deze blog

Discussie zien we graag, maar wel met respect voor elkaar. Je kunt reageren met achterlating van je e-mailadres en je voor- en achternaam. Om de toegankelijkheid en leesbaarheid van de discussie te bevorderen geldt een maximale reactielengte van 400 woorden. Upload geen foto’s groter dan 500kb!

  1. Ellen op zegt:

    Hoi Ilse, heel herkenbaar. Het ergste vond ik achteraf al die ‘je moet adviezen’ .Ik MOET niets, volgde mijn hart. Goedgekomen, toch Ilse? Fijne Vakantie en groeten aan Daniel. Liefs Ellen.
    P.s, je vergeet wat: Is ze al zindelijk? dan krijg je allerlei tips over potjes/wc-trainingen……enz.

  2. Evelien op zegt:

    Herkenbaar 😉
    Kon je maar alles zo uitkiezen zoals je het zou willen. Dan was het moederschap iets wat je inderdaad tien keer over zou doen!
    Probeer zeker de borstvoeding bij een eventuele tweede opnieuw. Ook bij mij lukte het bij de eerste niet. Bij de tweede ook kloven en ontsteking maar na een maand of twee / drie volhouden ben ik zeer dankbaar en heb het vervolgens nog een jaar vol gehouden! Lang leve het moederschap want ook een tweede is HEEL druk! Maar 100% de moeite waard!

  3. Leonoor op zegt:

    Heerlijk herkenbaar.
    Nooit vergelijken met andere kids. Als ze 4/5 zijn doen ze allemaal ongeveer hetzelfde. Ieder kind kiest z’n eigen weg hoe hij/zij daar komt. En zwanger zijn was hier ook geweldig. Na 2 helse bevallingen met 2 bloedjes van kids toch maar niet meer doen. Ik wou ook graag bv geven, teveel ontsteking dus gestopt. Moeilijk met een bv-maffia vriendin dichtbij, maar de enige die weet wat het beste is voor het gezin is de moeder zelf. You rock!

  4. Sanne Brouwers op zegt:

    Als moeder van een éénjarig speels en ondeugend jongetje heb ik ze inderdaad allemaal langs horen komen. En als ik dan zegt dat ik kolfde, omdat het aanhappen niet lukte, kijken mensen je helemaal raar aan! Wij hebben alle vragen gehoord en ik ben me er zo van bewust hoe frusterend alle goed bedoelde adviezen kunnen zijn, daarom probeer ik ze aan vrienden altijd als een tip te geven als ze ergens tegen aan lopen. Aangeven wat wij hebben geprobeerd. Want wat bij ons wel of niet lukt, hoeft niet perse te werken (of dé manier te zijn). Ik hoop je nog lang zulke leuke en herkenbare stukjes blijft schrijven!

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *