19 weken avontuur

TREDEN NAAR DE HOOFDVRAAG

Hoeveel treden zouden dit zijn? Er kwam geen einde aan de grote stenen vlakte met die houten balustrade erlangs. En waarom denk ik hier over na? Nou Laris, wellicht omdat traplopen momenteel gelijk staat aan de Tour de France op lekke banden. Ondertussen stelde ik mijzelf de vraag hoe ik deze tocht met 35 weken zou trotseren. Oké, het waren slechts twee verdiepingen maar met 34 graden is dat echt hoog voor een mamma in spé! Maar mij hoorde je niet, ik dacht alleen. Want elke traptrede bracht ons een stukje dichterbij de hoofdvraag van vandaag. Roze of blauwe muisjes?

Yes, gearriveerd op level 2! Terwijl ik nog naar adem hapte deed het gezelschap mij opnieuw realiseren in wat voor een prachtig gebouw we ons bevonden. Mijn liefde, zus, vriendin en zwager waren druk in gesprek over het oude Elisabeth Ziekenhuis te Alkmaar. Een mooie lange hal, witte muren en aan weerszijden enorme houten schoolbanken. Halverwege de hal bevonden zich grote gesloten klapdeuren waar een klein kastje tegenaan stond. Een kastje met oud speelgoed en allerlei boekjes over zwangerschapsyoga, mommy-to-be-bootcamp, pufcursussen en andere doeltreffende informatie voor aanstaande pappa’s en mamma’s. Hier konden we plaatsnemen. Al snel opende een deur waarna een zeer mooie grote ronde buik in beeld kwam, gevolgd door een glimlachend stel. Na vluchtig oogcontact en een groet verlieten zij de ruimte. ,Nu zijn wij!’

Kort daarna werden we naar binnen geroepen. Terwijl er een lichtelijk koude gel op mijn inmiddels iets rondere buik werd aangebracht werd er naast mij druk gespeculeerd over de uitslag. Daar hoefden we niet lang op te wachten. Alles, maar dan ook ALLES was meteen zichtbaar. Voorzichtig had ik het nog over een vrij duidelijk beeld. De verloskundige bevestigde dat inderdaad ‘alles’ duidelijk in beeld was. ‘WHAAAAT YES, een zoon!’ riep Jef en ‘Wauuuwww! Ik ben zo blijjjj!’ was mijn eerste reactie. Dikke tranen over mijn wangen, vooral door de spanning van het ‘niet weten’. Broekjes of jurkjes, ons maakte het niet uit. Maar zooo nieuwsgierig! Meteen sloeg mijn fantasie op hol: Jaaaa de babykamer, kleertjes kopen, nog meer kleertjes kopen, de meisjesnaam die afvalt, de jongensnaam die werkelijk werd en een taart met blauwe vulling laten maken om aan onze ouders te onthullen dat we pappa en mamma worden van een mini-Jefje. Lief, klein mannetje.. we zijn nu al zo blij met jou!

 

MAMMA IN BEWEGING

Je kent ze wel. Van die onmogelijke trainingsprogramma’s met als doel een wasbordje. Dit wasbordje is wel alleen te realiseren door 5 tot 6 keer per week in de sportschool te verschijnen. En je kan er natuurlijk niet alleen ‘verschijnen’. Nee, je moet ook nog eens zo hard aan de slag dat je erachter komt dat braken niet alleen voorkomt tijdens een zwangerschap, maar ook na je eerste circuitje dat je nog drie keer moet herhalen. Ik zeg ‘moeten’ maar eigenlijk vind ik dit te gek. Ja sorry, het klinkt voor sommigen misschien raar maar voor mij is sporten echt een hobby. Na een maand verschenen de eerste blokjes. Na deze eerste resultaten heb ik dit schema ingeleverd voor het vruchtje in mijn buik. Geen moeilijke ruil moet ik zeggen maar toch is het even aftasten wat je allemaal nog kan en wat je voorlopig even moet laten.

De eerste maand verliep probleemloos. Gewoon terug naar twee tot drie keer per week bootcampen. Maar na die maand begon het braakfestijn en is van sporten weinig terecht gekomen. Als je het na anderhalve maand weer probeert op te pakken, valt dat best tegen. Je bent niet alleen uit je sportritme, maar je bent ook zwanger. Al snel besloot ik om een aantal keer onder begeleiding te gaan trainen.

Puffen, steunen, kreunen, oerkreten en oververhitting. Ja, ook dit was een hele bevalling toen ik de eerste keer de sportschool weer in dook. Maar mijn personal trainster Elske Sorel, ook wel bekend van het RTL-programma ‘Obese’ hielp mij er goed doorheen. Het toeval dat zij inmiddels ruim 35 weken zwanger is van de tweede is een leuke bijkomstigheid. Smallchat over zwangerschapsshoots, harde buiken en geboortekaartjes is een goede afleiding tussen de pittige training door.

‘Ik moet even zitten denk ik.’ Ik hoor het mezelf zeggen. Ik moet even zitten? Ja, toch maar wel want na 20 lunges met 22 kilo in mijn nek begon ik toch echt sterretjes te zien. Terwijl een nichtje voorbijloopt en vraagt hoe het gaat, houd ik mijn gezicht in de plooi en druk me voorzichtig uit door te zeggen dat het nu toch wel echt een stuk zwaarder is. De juiste woordkeuze was ‘Ik val bijna dood neer’ geweest. ‘Nu ken je die grens ook weer’ zei Elske met een glimlach. ,Komt vanzelf weer!’. Die grens heb ik inmiddels weer verlegd. Ik heb de smaak weer aardig te pakken en train twee tot drie keer per week. Het niveau is totaal anders, maar fit zijn voor die kleine en een sneller herstel na de bevalling is sowieso mooi meegenomen. Mommy-to-be-bootcamp, mij niet gezien, blijf liever bij mijn oude vertrouwde bootcampclub. Mijn toptrainster Pascale de Hoogh weet precies wat ik wel en niet mag. Nog meer praten over luiers, de bevalling en andere taferelen komt wel bij de zwangerschapscursus.

 

VAKANTIE

Terwijl ik op dit moment druk bezig ben om mijn bekkenbodemspieren elke 10 seconden aan te spannen, schrijf ik rustig verder over het volgende onderwerp dat in mijn hoofd op komt. Voor de lezers die nog niet in de mammawereld terecht zijn gekomen; deze oefening schijnt te voorkomen dat mijn urine zich na de bevalling via de broekspijpen verlaat zonder daar enige invloed op uit te kunnen oefenen. Iets teveel informatie? Welneeee! Het hoort er allemaal bij 😉

Vakantieeeee! Zelf al geboekt, weer terug of zijn de koffers net gepakt? De afgelopen weken had ik een mooie deal voor jullie in petto! Een weekje naar de Pyreneeën met transfer en gids voor slechts €99,-. Klinkt goed toch? De reliëfrijke gebieden bevonden zich namelijk op mijn huid! Hormonen, helemaal zo gek nog niet. Inmiddels is het gebergte gelukkig weer teruggekeerd naar eigen land. Of het jeukte? Ken je die wollen truien die je oma vroeger maakte, waaronder je vier lagen kleding aan deed zodat je met kerst toch kon laten zien dat je hem echt wel droeg? Hierbij het antwoord op uw vraag. Next!

Zelf hebben we een andere bestemming in gedachten, aangezien de Pyreneeën voor lange tijd de thuisbasis vormde. Met mijn toeter over de Brooklyn Bridge waggelen, toch stiekem twee weekjes mijn zwangerschap als excuus gebruiken om die donut te mogen eten, een sweet escape naar The Hamptons, de hormonen op de proef stellen bij Ground Zero en bij de familie van Jef pronken met ons toekomstige gezinnetje. NYC here we come! Wat een privilege dat uitgerekend dáár familie van Jef woont! Dit is het uitgelezen jaar om daar ruimschoots gebruik van te maken. Tot op heden heb ik New York nog niet van mijn lijstje mogen schrappen. Eind augustus gaat er een dikke vette streep doorheen! ‘Mam, waar gingen jullie naartoe op vakantie toen ik er nog niet was?’ ‘Oh, ik pak de foto’s er wel even bij. Zie je die bolle buik links naast Het Vrijheidsbeeld? Dat ben jij!’

Ik ben nu al benieuwd naar zijn eigen avonturen. Een zucht en een dikke vette lach van deze mamma in spé.

Liefs Larissa

Over Larissa

Larissa (34) woont samen met Jeffrey en is mamma van Jax. Ze kan niet wachten tot nummer twee er is. Maar dankzij een portie nuchtere humor houdt dit bezige bijtje het wel uit tot begin juni.

Alle blogs van Larissa →

Reacties op deze blog

Discussie zien we graag, maar wel met respect voor elkaar. Je kunt reageren met achterlating van je e-mailadres en je voor- en achternaam. Om de toegankelijkheid en leesbaarheid van de discussie te bevorderen geldt een maximale reactielengte van 400 woorden. Upload geen foto’s groter dan 500kb!

  1. Merel op zegt:

    Wat leuk geschreven, gefeliciteerd met jullie aankomende zoon! geweldig kan ik je uit ervaring vertellen!

  2. Esmeralda op zegt:

    Wat super leuk geschreven! En natuurlijk nog gefeliciteerd!! Een zoon, wat ontzettend leuk! Mijn eerste is ook een zoon, nu inmiddels 4 geworden in mei. Heerlijk pronken straks met een stoer mannetje en stoeien met elkaar! Ik vind een jongen erg leuk! Zelf inmiddels net bevallen van een meisje en moest even wennen dat ik geen jongen kreeg. Was zo gewend aan een jongen haha, maar ook dat is super leuk!! Net wat je zegt het maakt niet uit wat je krijgt!! Je krijgt het tenslotte en van beide moet je genieten! Het blijft toch een wondertje 🙂

    • Larissa op zegt:

      Hi Esmaralda! Wat leuk om nu ook een stukje van jouw ervaring te kunnen lezen! Ook gaaf hoor een meisje en een jongen! Gefeliciteerd! Bedankt voor je reactie 🙂

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *