Daar ben ik dan!

Mijn lieve kleine nugget is er! Kyan Joël is op 22 november geboren, vier dagen eerder dan verwacht!

Maandagavond
Een week voor mijn uitgerekende datum voelde ik hem wat minder en de dag erna bleef dat eigenlijk hetzelfde… Ik heb dus toen ook de verloskundige gebeld op maandagavond, zij ging naar het hartje luisteren maar bij ‘minder leven’ sturen ze je voor de zekerheid toch door naar het ziekenhuis voor een hartfilmpje en een echo. Samen met mijn vader ben ik dus die maandagavond naar het ziekenhuis gegaan en alles was goed, maar voor de zekerheid wilden ze mij toch de volgende ochtend nog even weer zien voor nog een hartfilmpje.

Dinsdag
De dinsdag dus weer richting het MCL, samen met mijn vader zijn vriendin. Ook deze keer was het hartfilmpje goed, maar mijn bloeddruk helaas veel te hoog. Misschien was het spanning? Ik kon het in ieder geval niet echt plaatsen dus ze wilden graag mijn bloed en urine controleren, dit was allemaal goed maar mijn bloeddruk bleef hoog de rest van de ochtend en begin van de middag. Na veel overleg besloten ze dat ik toch moest blijven en dat ze een ballonnetje gingen plaatsen. Dit was om mijn baarmoedermond soepel te maken zodat ze de volgende ochtend (hopelijk) mijn vliezen zouden kunnen gaan breken. Ja, ik ben dus ingeleid. Vind ik dit erg? Die vraag kreeg ik gesteld, maar eerlijk gezegd was ik er wel aan toe om mijn kleine man te gaan ontmoeten. Dus nee, ik heb het niet als vervelend ervaren en was blij dat hij zou gaan komen. Ik mocht nog wel even naar huis om mijn spullen te gaan halen. Toen we terug kwamen mocht ik met de billen bloot, benen in de stangen en hebben ze het ballonnetje ingebracht. Het was begonnen!
En dat heb ik geweten; allemachtige krampen in mijn rug en buik. Alsof ik alle menstruaties van de afgelopen maanden in één keer aan het inhalen was. Na een lange warme douche was de ergste pijn gelukkig voorbij en kon ik weer een beetje normaal functioneren. Het avondeten maar overgeslagen, want de pijn had er voor gezorgd dat ik hondsberoerd was. Mijn beste vriendin kwam nog langs en die had op verzoek een pak droge crackers meegenomen en dat heb ik dan meer gegeten voor ik het voor gezien hield deze dag.

Woensdag 22 november
Die nacht heb ik bijna niet geslapen, niet eens zozeer van de spanning maar meer omdat er een stuk plastic in mijn vagina zat en eruit hing. Die ballon zat aan een soort katheter vast die dus aan de binnenkant van mijn dij zat vastgeplakt. Erg prettig lag dat niet en bij ieder beweging voelde ik dat slangetje en de ballon. De volgende ochtend werd ik om half zeven verwacht bij de verloskamers, dus tegen die tijd waggelde ik die kant op met mijn rijk gevulde bevallingstas. Nu kwam het toch wel dichtbij hoor! Eerst hebben ze nog een hartfilmpje gemaakt van Kyan en dat was wederom (gelukkig!) allemaal goed. Mijn moeder was inmiddels ook gearriveerd en eigenlijk vrij direct na haar komst besloten ze, na mij te hebben getoucheerd, mijn vliezen te gaan breken. Dit werd mijn moeder allemaal wat te veel dus die lag zo ongeveer gestrekt in de verloskamer. Haha, en dan te bedenken dat ik toch echt degene was die zou bevallen! Na een kop koffie en wat suikerbrood was ze er weer.

Ze plaatsten een infuus in mijn linkerhand en na ongeveer 2 uur begonnen ze via het infuus wee opwekkers te geven. Eigenlijk na een uur begon het al. Ik wist niet waar ik het zoeken moest!

Weeën, douchen, puffen…
Allereerst ben ik onder de douche gaan zitten, waar mijn moeder de warme straal op mijn onderrug richtte. Oh wat deed mijn rug pijn en de weeën straalde uit naar mijn bovenbenen waardoor ik totaal niet wist hoe ik mijn benen neer moest zetten. Voor de beeldvorming: in die douche zat ik op een stoel, ik kon totaal niet focussen op mijn ademhaling dus ik begon een partij te hyperventileren en toen zei de verloskundige ook nog dat ik op bed moest komen liggen want ze wilde weten hoeveel centimeter ontsluiting ik had. Grrrrr ik wilde helemaal niet op bed en ik was hartstikke licht in mijn hoofd aan het worden. Laat me met rust dacht ik! Maar goed, toch maar op bed gaan liggen en toen begonnen de weeën helemaal erg te worden. De wee opwekkers werden inmiddels teruggedraaid omdat ik binnen 10 minuten meer dan 6 weeën had en dat was iets te veel van het goede. Inmiddels ook al ruim 4 centimeter ontsluiting. Wat duurde dit lang voor mijn gevoel (en ik was nog maar net begonnen). De weeën werden steeds heftiger, ik had inmiddels wel een goede puftechniek onder de knie weten te krijgen dus het was te doen. Mama haar hand had het naar mijn idee zwaar te verduren, maar achteraf bleek dat ook wel mee te vallen. Ik moest me gewoon ergens aan vasthouden om die weeën op te vangen. Ow wat deden mijn bovenbenen vreselijk veel pijn. Ik heb zelfs nog een moment om pijnstilling gevraagd maar uiteindelijk zonder doorgegaan.

Gééén keizersnede!
Eigenlijk was ik heel relaxt, ik lachte en maakte grapjes tussen de weeën door, maar op het moment dat de arts zei dat Kyan het niet zo goed deed, raakte ik wel in paniek. Zijn bloeddruk was te laag en ze gingen per direct bloed afnemen om te kijken of dit wel goed ging. Anders zou het toch een keizersnede worden. NEE!! Ik wilde absoluut geen keizersnede, ik wilde dit gewoon op de normale manier doen. Tuurlijk, als het moest voor zijn veiligheid en gezondheid dan maar, maar liever niet.

Gênante momenten?!
Gelukkig kwamen ze al vrij snel terug om te zeggen dat Kyan het goed deed en we verder konden gaan. Tijdens de zwangerschap denk je veel na over gênante momenten tijdens de bevalling, maar dat besef raak je echt compleet kwijt als je daadwerkelijk aan het bevallen bent. Ontlasting, urine en vruchtwater vloeide rijkelijk maar daar ben je echt niet mee bezig als je weeën hebt en je ademhaling onder controle probeert te houden. Daarbij zijn die mensen zo bekwaam, maken ze het binnen no time schoon en zien zij dit dagelijks. De wee opwekkers hadden ze inmiddels helemaal dichtgedraaid, even een moment ‘rust’ en wat meer tijd tussen de weeën in. Mijn lichaam nam het nu zelf over en Kyan kwam steeds lager te zitten in het geboortekanaal. Een heel apart gevoel waarbij ik ook meerdere malen heel hard heb geroepen ‘dit gaat echt niet passen!’. Ik moest meer ontspannen en de weeën laten gaan zodat hij lager en lager kwam te liggen. Ik verzette me hier tegen, ik kan niet goed uitleggen wat dat nou precies was, maar ik kon mij gewoon niet ontspannen. Rond half vier was er een wisseling van de dienst en dus namen twee andere dames het over van hun collega’s. Voor het tijdsbesef: rond 12 uur in de middag begonnen de weeën.

Vertrouwd gezicht
Monique was de verloskundige die mij maandagavond ook gezien had met het hartfilmpje. Ik was zo blij om haar te zien en ze heeft zo’n positieve invloed gehad op mij! Daardoor kon ik me ook meer ontspannen en de weeën hun gang laten gaan. Schokkend, kreunend en steunend lag ik op mijn zij, ik voelde hem steeds meer tussen mijn benen komen. Ook op dit punt maakte ik nog steeds grapjes. Tevens ook mijn smoothie nog uitgespuugd van de pijn. Maar hey, ik had al voorspeld te gaan overgeven tijdens de bevalling. Zo nu en dan was ik wat kattig tegen mijn moeder, maar over het algemeen ben ik echt geen kreng geweest… (dit heb ik nagevraagd hoor!).

Persen
Ook de arts die het overnam was superleuk en spontaan en wilde meteen even kijken hoeveel centimeter ontsluiting ik al had. Terwijl zij ging toucheren zei ze meteen al dat ik mocht gaan persen. Wat?! Oké, dit ging ineens heel snel want die zag ik niet aankomen. Mama aan de ene kant een been vast en Monique aan de andere kant. ‘Kin op de borst en zet het schreeuwen om in kracht’ zei ze. Ik perste alsof mijn leven er van af hing. Er kwam een kracht vrij waarvan ik niet wist dat ik die in me had. Nog geen 5 minuten ervoor had ik namelijk gezegd dat ik echt niet meer kon en dat ik niet meer wilde. Bij de volgende wee gaf ik alles wat ik (nog) in mij had en voor ik het wist lag Kyan bij mij op de buik, huilend en nat. Maar oh wat was ik onder de indruk. Iedereen was met stomheid geslagen dat het allemaal zo snel ging, zelfs de collega’s die afgelost werden waren er nog bij.

Puur geluk!
Mijn moeder had bij mijn bevalling 8 minuten geperst, dus we waren al grappen aan het maken dat ik het wel even in 7 minuten zou gaan doen  Haha, 3 minuten persen, en mijn kleine nugget lag bij mij! Eindelijk ontmoette we elkaar! Ik was zo blij, zo gelukkig en ineens niet meer moe. Heerlijk om hem bij mij te hebben, hem te kunnen zien en aan te kunnen raken. Zo heeft hij ongeveer een uur bij mij gelegen terwijl zij druk bezig waren om mijn placenta geboren te laten worden. Pas 45 minuten en een gynaecoloog later lukte dat. Dit was ook de reden dat ik die nacht ter controle moest blijven in het ziekenhuis. Ik vond het allemaal prima, Kyan was geboren, gezond en wel. Het maakte mij allemaal niks uit. Slechts twee hechtingen, dus ik was meer dan tevreden. Een bevalling voor in de boekjes als je het mij vraagt. Tuurlijk waren het vier heftige uren, maar liever dit dan een bevalling die vier keer zo lang duurt maar minder heftig zou zijn. Na een uur liet ik Kyan controleren door de arts en alles was goed. Maar liefst 54 cm en 4050 gram, een flinke jongen wat ik al wel had verwacht!

 

 

Samen thuis
Die nacht wederom geen oog dichtgedaan, maar deze keer omdat ik geen genoeg kon krijgen van mijn kind en maar naar hem bleef kijken hoe hij vredig naast mij lag te slapen. Oh wat ben ik gek op jou en wat ben je mooi! De volgende dag lekker naar huis toe met zijn tweetjes en tot op de dag van vandaag geniet ik zoveel van hem en ga ik steeds meer van hem houden, meer begrijpen van zijn geluidjes en bewegingen en ben ik blij dat ik elke dag voor hem mag zorgen.

Kyan, mama houdt van jou!

Liefs Tasha

Over Tasha

Tasha (26 jaar) verwacht eind november haar eerste kindje. Houdt van sporten en healthy lifestyle. Ze is dol op sneakers (heeft er 45 paar in de kast!) en leest en schrijft graag. Ze houdt je op de hoogte van het wel in wee van de kleine druktemaker in haar buik.

Alle blogs van Tasha →

Reacties op deze blog

Discussie zien we graag, maar wel met respect voor elkaar. Je kunt reageren met achterlating van je e-mailadres en je voor- en achternaam. Om de toegankelijkheid en leesbaarheid van de discussie te bevorderen geldt een maximale reactielengte van 400 woorden. Upload geen foto’s groter dan 500kb!

  1. Kraamzus Hinke op zegt:

    Hey Tasha & Kyan,

    Ik mocht als één van de eersten deze bevallingsverhaal van jouw horen.
    Maar prachtig hoe je het hebt omschreven!
    Fijn om te lezen dat jullie nog steeds zoveel van elkaar genieten.
    Heerlijk! Lekker blijven doen!

    Heeeel veeel geluk!

    Liefs Hinke

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *