De pufclub 2.0

Daar zaten we dan, dit keer zonder skippybal buik en mét prachtige baby’s op ons schoot. De terugkom bijeenkomst van de kraamcursus was erg geslaagd. Van pufclub zijn we getransformeerd naar de luierbrigade. Stiekem was het heerlijk om te horen te horen dat ik niet de enige was geweest die met pijnlijke borsten midden in de nacht zat te kolven, dat ook die meiden ’s nachts ook uit hun bed moesten om te voeden. En nog fijner was het om te horen dat ik niet de enige was geweest waarvan d’r onderkantje had aangevoeld alsof ik continu op een cactus zat. Inmiddels is het 3,5 maand geleden dat ik in deze periode zat, vandaar dat ik in de verleden tijd spreek. En is mijn onderkant weer in oude staat hersteld en zijn mijn mooie melkboobies getransformeerd in iets minder mooie boobies, laten we het subtiel houden en inmiddels behoor ik weer tot de club working moms.

Nachtelijke kolfsessies
Maar echt hoor, die meiden die ik eigenlijk amper ken, zijn soms verdomde handig om in een whatsapp groepsbericht te hebben! Want we zitten allemaal in hetzelfde schuitje. Eigenlijk typen we nooit verhalen naar elkaar over hoe goed het met onze baby’s gaat.

SAMSUNG CSCNee berichten als; “mijn kindje heeft zoveel last van krampjes, heb vannacht geen oog dicht gedaan, mijn borsten doen zoveel pijn en het aanhappen lukt maar niet”. Dat zijn meer het soort berichten die over de app gaan. De dames van het consultatiebureau worden af en toe met de grond gelijk gemaakt, want zij hebben makkelijk praten, maar wij zitten thuis met de sores. Zo drinkt de ene baby teveel en de ander te weinig, de ene ligt teveel op de rechterkant met zijn hoofdje en de ander poept teveel. De ene groeit te snel en de ander te langzaam. Nee onze baby’s doen het niet snel goed. Heerlijk om dan als kersverse mama’s onderling even je verhaal te delen. Want al onze kleintjes doen het super! Ieder kindje op zijn/haar eigen manier. Nu maken we ons zorgen over deze kleine dingen en over een jaar appen we elkaar wie er al loopt. Over drie jaar hebben we een stelletje draakjes die overal “nee” op zeggen, en over acht jaar fietsen ze voor het eerst alleen naar school. Aan alle kersverse mama’s wil ik dan ook meegeven; Geniet! Geniet van deze mooie dingen, geniet van de kleine zorgen, en bovenal, geniet van je baby. Want inderdaad… o wat gaat het toch snel.

184 knuffels
Voorheen hoorde ik alle moeders zeggen; “o wat wordt mijn kind toch snel groot”. Nu snap ik precies wat ze bedoelen. Ik heb de eerste babykleertjes alweer weg kunnen doen. Met een klein knoopje in mijn buik pakte ik een grote tas en begon met het uitspitten van Carice haar kledingkast. Uiteraard bewaar ik haar aller eerste pakje, en het tweede pakje ook haha. Maar ik moest toch ergens beginnen. Ik stopte de tas vol met te klein geworden babykleertjes. Fase één werd afgesloten. Slik.

Ook de 184 knuffels die we hebben gekregen verdwenen voor het grootste deel in de tas. Van mijn vriend mocht dat niet, zijn jongere broertjes slapen tenslotte ook met 24, ja 24 knuffels!!! Haha “nou Carice niet schat” deelde ik hem mede.

Sister support
Het klinkt misschien cliché, maar dames het wordt echt makkelijker na de eerste drie maanden. Althans zo ervaar ik het. De eerste weken heb ik soms echt even gedacht dat mijn leven voorbij was. Huilend belde ik mijn zussen op -ook alle twee mama- en vroeg hen om advies. Doodleuk zei mijn oudste zus “ja Ils ik heb nooit gezegd dat het makkelijk zou zijn” thnx for the support sis! Maar nu drie maanden verder begint alles een beetje zijn plekje te vinden. Het is leuk om te horen hoe de dames van de luierbrigade zo ook hun weg vinden. Een eerste kindje is voor ouders volgens mij één grote ontdekkingstocht. Wanneer je baby weer onverklaarbaar hard huilt wijt ik het gewoon aan “een sprongetje” dat is tenminste wat het “Oei ik groei” boek mij vertelt. Wanneer mijn moeder zich hardop afvraagt waarom Carice toch zo huilt, roep ik acht van de tien keer ” mam, ze zit in een sprong”! Waarop mijn moeder mij aankijkt alsof ze water ziet branden. “Een sprong??” Nou daar had moeders nog nooit van gehoord hoor. Sprongetjes zijn denk ik gewoon iets van nu. Vroeger maakten baby’s geen sprongetjes, laten we het daar maar op houden.

Deze blog draag ik op aan de lieve meiden van de kraamcursus, bedankt voor de leuke terugkom middag. En nog meer bedankt voor jullie (h)eerlijke verhalen

Liefs Ilse

Over Ilse

Ilse woont samen met Daniël en is moeder van Carice. Ze beschrijft haar moederschap op een luchtige wijze en voorziet haar blogs van een flinke dosis humor.

Alle blogs van Ilse →

Reacties op deze blog

Discussie zien we graag, maar wel met respect voor elkaar. Je kunt reageren met achterlating van je e-mailadres en je voor- en achternaam. Om de toegankelijkheid en leesbaarheid van de discussie te bevorderen geldt een maximale reactielengte van 400 woorden. Upload geen foto’s groter dan 500kb!

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *