Ben ik er wel klaar voor om mama te worden?

Voor het eerste mama worden gebeurt je maar één keer. Net als veel andere toekomstige moeders heb ik angsten en onzekerheden over het moeder worden. ‘Ben ik niet te jong hiervoor? Had ik moeten wachten? Wat als ik helemaal niet weet wat ik moet doen als de kraamverzorgende weg is in de avond en nacht? Ga ik het slaaptekort wel trekken of word ik langzaam krankzinnig in de weken na de bevalling?’ Allemaal vragen die door mijn hoofd gaan, en dan is dit nog maar een kleine selectie van wat er daadwerkelijk allemaal door mijn hoofd gaat. Je droomt erover, je piekert overdag en ook al ben je zo moe je valt niet in slaap omdat je nadenkt over het toekomstige moeder zijn. Ik wil soms mijn hoofd wel tegen de muur slaan om het denken te laten stoppen. Daarnaast zijn er ook dagen dat ik de wereld aan kan. ‘Moeder instinct, daar vertrouw ik op! Boeken lezen? Nee joh, ik weet dat ik dit kan. Ik slaap gewoon wanneer hij ook een dutje doet en dan komt het allemaal wel goed. Ik heb mij altijd gered met kleine kinderen en baby’s dus dat komt met mijn eigen hummel ook helemaal goed!’ Een heerlijke rollercoaster van emoties, gedachten en onzekerheden, wie wil dat nou niet?

 

Grootste onzekerheden

Ik kijk er ontzettend naar uit, maar tegelijkertijd zie ik er ook heel erg tegen op. Je wordt maar één keer voor het eerst mama en die tijd breekt voor mij nu bijna aan. Ik heb er bewust voor gekozen om niet allerlei boeken te gaan lezen, omdat ik heel graag mijn eigen gevoel wil volgen. Tuurlijk lees ik mij wel in, maar dan meer over dingen zoals flesvoeding en borstvoeding en welke voor- en nadelen hierbij komen kijken om op deze manier een weloverwogen keuze te maken waar ik mij ook goed bij voel.

Ik ben een alleenstaande moeder, de vader van mijn kind is eigenlijk niet echt meer in beeld. We praten zo nu en dan wel, maar ik kan niet van hem op aan dus ik reken verder ook niet op hem. Ik heb dus geen partner waar ik mee samenwoon en dus kan ik niet zo makkelijk taken uit handen geven, ik kan de nachten niet afwisselen of overdag even zeggen van: ik ga even een uurtje de stad in. Veelal zal ik dingen alleen moeten doen en ik ben bang dat de vermoeidheid mij zal gaan opbreken. Ik ben iemand die veel slaap nodig heeft, want na een kort nachtje ben ik zo prikkelbaar dat ik echt kan transformeren in een heks. Mensen zeggen dan wel tegen mij van: ‘ja maar als je dan je kleine ziet dan vergeet je je slaaptekort wel weer..’ Eerlijk? Ik geloof daar niet zo in. Ik geloof wel dat ik heel veel kracht uit die kleine nugget zal halen als ik hem zie en dat ik door hem altijd weer zal beseffen hoe mooi het leven is, maar het laat mijn wallen tot onder mijn oksels en vermoeidheid echt niet als wolken voor de zon verdwijnen. Daarnaast, hoe vaak moet hij eten? Wanneer weet ik of hij honger heeft? Hoe kan ik nou weten wat hem mankeert als hij huilt? Bel ik bij elk klein dingetje mijn moeder? Of misschien wel de dokter? Straks spuugt hij in zijn slaap en heb ik het niet snel genoeg door? Alles is nieuw, niks kan je voorspellen en je moet het allemaal maar zien, ervaren en leren op het moment zelf. Voor iemand die van structuur, duidelijkheid en controle houdt is dit echt allemaal heel erg lastig! Mijn nichtje van vijf zou zeggen: ‘Laat het los, laat het gaan!’, kon ik dat maar! Maar ik doe mijn best.

Ik wil eigenlijk gewoon vanaf dat hij geboren is alles perfect kunnen doen, geen fouten maken en een geweldige moeder zijn. Maar ik weet ook dat ik niet perfect ben en dat niemand een perfecte moeder is of zal zijn en helemaal niet als je voor het eerst een kindje krijgt en alles nieuw is voor je. Alle adviezen en motiverende woorden vind ik ook super lief en fijn en het doet me ook goed om af en toe even flink te zeiken over alle onzekerheden die ik heb om daarna ook nog flink een potje te gaan janken want dan kan ik er ook weer even tegenaan. Niet dat het lang duurt voor de onzekerheden weer om de hoek komen kijken, maar hey dat doet er op dat moment even niet toe!

 

Mijn kracht

Naast alle onzekerheden geloof ik ook in mijzelf. Ik vertrouw ook echt op mijn moeder instinct. Nu al heb ik zoveel liefde voor hem en dat zal alleen nog maar meer worden als hij er straks is. En tuurlijk zal ik moe zijn en af en toe met mijn handen in mijn haar zitten omdat ik niet weet wat ik moet, maar dat hoort erbij. Ik heb geleerd wat milder voor mijzelf te zijn en ik probeer dat ook in deze situatie toe te passen. Ik zal de eerste dagen hulp krijgen van een hele lieve kraamverzorgster, die mij helpt en steunt en vooral heel veel zal gaan leren. Ik kijk er ontzettend naar uit om hem te mogen zien, vast te houden en heel veel kusjes te geven (hopelijk vindt ie dat leuk, en zo niet dan is dat zijn probleem want mama bepaalt 😉 ). Ook geloof ik er in dat ik al heel snel mijn eigen kind als geen ander zal kennen en weet wat hij wil als hij huilt of bepaalde geluidjes maakt. Ik heb hem tenslotte nu al ruim 31 weken in mijn buik gevoeld en ook straks zal ik 24/7 met hem zijn dus ik zal snel genoeg leren om een zo perfect mogelijke moeder voor hem te zijn en hem alle liefde te geven die hij verdient. Daarnaast heb ik heel veel lieve mensen om mij heen die er voor mij zijn. Ik haal mijn kracht uit liefde, liefde voor hem, liefde voor het mama zijn, liefde voor het kunnen krijgen van een gezond kind en de liefde die ik van hem zal terugkrijgen. Onzekerheden horen er bij, niemand vindt zichzelf een perfecte moeder en iedere moeder zal soms niet weten hoe ze dingen moet aanpakken, maar al met al doen we dat toch maar even; mama zijn! En zeg nou eerlijk, iedereen doet toch ook maar wat als ze voor het eerste mama zijn? Ik bedoel je hebt er geen studie voor gedaan of een diploma voor behaald. Straks neem ik hem mee naar huis na de bevalling en dan kom ik thuis en vraag ik me vast af; en nu? Maar ik geloof er in dat alles goed komt en dat ik mijn weg zal vinden in het mama zijn.

Ik ben eigenlijk wel benieuwd waar jij onzeker over bent als toekomstige moeder of tegen welke onzekerheden jij bent aangelopen toen je voor het eerst moeder werd?

Liefs Tasha

Over Tasha

Tasha (26 jaar) verwacht eind november haar eerste kindje. Houdt van sporten en healthy lifestyle. Ze is dol op sneakers (heeft er 45 paar in de kast!) en leest en schrijft graag. Ze houdt je op de hoogte van het wel in wee van de kleine druktemaker in haar buik.

Alle blogs van Tasha →

Reacties op deze blog

Discussie zien we graag, maar wel met respect voor elkaar. Je kunt reageren met achterlating van je e-mailadres en je voor- en achternaam. Om de toegankelijkheid en leesbaarheid van de discussie te bevorderen geldt een maximale reactielengte van 400 woorden. Upload geen foto’s groter dan 500kb!

  1. Marieke op zegt:

    Lieve Tasha, je weet ik was ook bijna altijd alleen omdat Fop in het buitenland werkte. Ik zeg niet dat het altijd makkelijk was maar je zult een weg vinden. Kijk naar je nicht ook zij is een fantastische moeder alleen. Natuurlijk zijn er ups en downs maar het is echt waar dat wanneer je een K dag hebt en moe bent dat jouw hummel er je doorheen sleept. En als jouw snugger slaapt en hopelijk doet hij dat gewoon in het begin heel veel. Dan slaap jij ook lekker even overdag. Zoals je kind langzaam in een dag en nacht ritme komt komt dat voor jou ook weer.
    Je hebt zoveel mensen om je heen die je om raad kunt vragen. En wil je hem een dagje even kwijt ook onze deur staat open😀
    Liefs jouw tante
    Marieke

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *