Guilty pleasures

(Larissa 31 jr,  38 weken zwanger)

WORK-ON-HOLD-‘ISH’-

Daar zit je dan. Op de bank. Niks. Even helemaal niks. Heerlijk, écht genieten! Neeeee, helemaal niet! Het voelt vreemd, op je kont zitten. Er ontstaat een onbekend schuldgevoel. Een beetje als spijbelen van school, alleen mijn moeder is er nog niet achter gekomen. En ja, lieve kinderen.. mamma’s komen daar uiteindelijk altijd achter 😉 Af en toe kan ik het niet laten om toch even aan het werk te gaan. Het gaat dan om kleine klusjes. Van die projecten waar je normaal niet aan toe komt. Maar verder begint er een soort radiostilte. Een stilte voor de weeënstorm. Voordat gisteravond het licht uit ging zei ik tegen Jef: ,,Poeh, drukke dag morgen hoor. Naar de kapper nu het nog kan en ’s avonds óók nog mijn laatste cursusavond. Heftig!” Jef schiet in de lach. Langzamerhand begin ik er stiekem toch iets meer aan te wennen maar de uitdrukking ‘liever lui dan moe’ mogen ze wat mij betreft omdraaien.

 

ANTI-PLUIS-BEWEGING

Het begon allemaal met de bank. Onze bank is van stof. Als je vaak op een bank zit, wat toch nog weleens gebeurt, ontstaan er na lange tijd kleine pluisjes. Van die rulletjes die je voelt als je met je hand over de bank strijkt. Een normaal mens ziet dit niet, voelt dit wel maar ergert zich daar niet aan en denkt daar vooral niet de hele dag over na. Larissa, een vrouw die zwangerschapshormonen en een oncontroleerbare vorm van nesteldrang met zich mee draagt, ZIET DAT WEL! De hele dag! Als ze op de bank zit, maar ook tijdens het koken, douchen en winkelen staat de pluisrijke bank scherp op haar netvlies.

Gelukkig bedacht ik me dat een vriendin in het bezit is van dé oplossing, namelijk; De Pluizentondeuse! Nooit geweten dat je de dag kan vullen met het scheren van je bankstel. Inmiddels is er in huis een ware anti-pluis-beweging ontstaan. Alle jassen, gestoffeerde eetkamerstoelen en kleding is nu pluisvrij! Het afscheid viel zwaar toen mijn vriendin hem zelf weer ergens voor nodig had. Misschien is het beter zo. Ik denk nog vaak aan hem terug. Heeft iemand een tissue voor me?

 

VERLOF IS EEN SCHONE ZAAK

Het is 17.30 uur. Terwijl ik voor pampus op de bank lig, ontstaat er een brede smile op mijn gezicht. Yeah, ik hoor de sleutel in het slot. Jef is weer thuis! Voorzichtig steekt hij zijn hoofd om de gangdeur. ”Hoi mop, wat ruikt het hier lekker fris. Heb je wéér gestoft, gezogen en gedweild?”

Uhmm ja, verder heb ik ook je schoenen gepoetst, de toiletten, de ramen, de badkamer en de koelkast binnenstebuiten gekeerd en bijna online een pluizentondeuse besteld. Maar ach, laat ik die informatie maar voor morgen bewaren, misschien een beetje teveel voor één dag. Dus ik houd het bij een: ”Ja klopt, fijn hè!” Voorzichtig zegt hij dat het heel lief is maar dat dit niet bepaald ‘rustiger aan doen’ is. ” Hij heeft helemaal gelijk. But I just can’t help myself! Nog een paar weekjes en dan zou deze dwangneurose toch echt tot een eind moeten komen. Onder het mom van ‘rustiger aan doen’ heb ik Jef dan maar gevraagd of hij mijn auto nog even uit wilt zuigen dit weekend. Het moest tóch echt nog even gebeuren, hihi!

 

EEN WARME DOUCHE

Nietsvermoedend was ik me aan het klaarmaken. Rokje aan, haartjes in de krul, nog even een laagje ‘je-ziet-mijn-wallen-niet-crème’ op mijn gezicht en go! Mijn schoonouders waren 34 jaar getrouwd en dit gingen we vieren met een hapje en een drankje. Beneden ging de deurbel, onverwachts bezoek van mijn zusje. ”Hoi zussie, we staan wel op het punt om de deur uit te gaan hoor.” Het klonk heel logisch dat ze alleen even snel wilde gluren naar de gordijntjes in de babykamer, voordat ze doorreed naar huis. Na een snelle glimp van de babykamer vroeg mijn zusje of we nu konden gaan. ‘Uhhhh, we? Nee, wacht! Ben ik er echt ingetuind?!’ Ja! BABYSHOWER!!!

Samen reden we naar de afgehuurde locatie. Eenmaal daar duwde ik met zweethandjes de hoge zware deuren open. 20 man sterk stond in een halve cirkel klaar om mij te begroeten. Fieuwwww, gelukkig geen babyhapjes proeven, bevallingsgeluiden imiteren, workshop rompers versieren of 250 kadootjes uitpakken. Maar heerlijk tafelen, een boek vol herinneringen, iedereen bij elkaar en mijn eerste denim draagdoek als groepskado waren voor mij dé ingrediënten voor deze ultieme dag. Wat een hoop mensen, wat een liefde en wat zag het er mooi uit. En wanneer de tranen stopten? Nou niet. Laris, wat ben je toch een huilebalkie!

 

KADOOTJESREGEN

Van lieve kaartjes tot enorme kado’s. Wat worden wij gigantisch verwend. Die kleine is nog niet eens geboren en heeft nu al meer kleding in zijn kast hangen dan Jef en ik bij elkaar. Ik zou me eigenlijk schuldig moeten voelen maar nee hoor, niets is minder waar! Heerlijk dat gepamper! Zelfs het intakegesprek van KraamZus behoorde tot de categorie ‘Gulle gevers’. Een hartelijk gesprek in eigen huis, allemaal mooie boekjes met uitleg over de kraamtijd, genoeg tijd om eventuele vragen en wensen door te spreken en als klap op de vuurpijl een stoer rompertje van Fresk. We kijken nu al uit naar de kraamtijd met KraamZus!

 

ONDERBROEKENLOL

Net als vele andere moeders in spé, heb ook ik een ‘voorgevoel’. Ons mannetje komt namelijk eerder dan de 23e. En ik hoor velen van jullie denken: ”Zegt niks Laris! Dat had ik ook maar hij/zij kwam toch écht 2 dagen later” of ”Reken er maar niet teveel op want het kan vies tegenvallen als je hem toch pas in het nieuwe jaar mag uitpoepen!”. Mensen, I know, I know.. ik heb ze allemaal al gehoord. Maar het voelt toch zo, lekker puh.

We zijn inmiddels 2 weken voor de uitgerekende datum en ik zit op dat kleinste kamertje van het huis. En geloof me, als er een volgroeid kereltje op je blaas ligt, zie je deze ruimte vrij regelmatig. Oftewel, elk hoekje, elk tegeltje, elk boekje, ze zijn geteld en gelezen! Ook elk broekje wordt uitgebreid bestudeerd. Maanden geleden deed ik spooronderzoek naar de altijd weer tegenvallende eerste bloeddruppetjes van de maand. Tegenwoordig ben ik dagelijks op zoek naar de slijmprop, witte vlokjes, liters vruchtwater en elk ander mogelijk spoor dat onthult dat ‘het’ begonnen is.

Vies? Nee hoor, geduld is een schone zaak. Zucht! Ik ga mijn stofzuiger weer pakken…

Liefs Larissa

Over Larissa

Larissa (34) woont samen met Jeffrey en is mamma van Jax. Ze kan niet wachten tot nummer twee er is. Maar dankzij een portie nuchtere humor houdt dit bezige bijtje het wel uit tot begin juni.

Alle blogs van Larissa →

Reacties op deze blog

Discussie zien we graag, maar wel met respect voor elkaar. Je kunt reageren met achterlating van je e-mailadres en je voor- en achternaam. Om de toegankelijkheid en leesbaarheid van de discussie te bevorderen geldt een maximale reactielengte van 400 woorden. Upload geen foto’s groter dan 500kb!

  1. Tanja Suiker op zegt:

    Leuk!!! Lijkt net of ik dit zelf geschreven heb!! 🙂 ook ik ben de 23ste uitgeteld maar heb ook echt zeker het gevoel dat hij, ook een jongetje, eerder komt. Gewoon mijn levensverhaal op dit moment, behalve de bank ontpluizen, dat is het enigste wT niet overeenkomt. Die van ons is van leer 🙂 Heel toevallig! Haha! Succes en ben benieuwd of we gelijk hebben over wanneer ons mannetje er is.

  2. Martha op zegt:

    Wat toevallig….ook uitgerekend op de 23e en het gevoel dat deze kleine ook eerder gaat komen. Of misschien toch een kerstkindje?.
    We zullen zien en moeten afwachten.

    Succes met de laatste loodjes!

    • Ineke Booms op zegt:

      Helemaal leuk. Wat een gezellige verrassing voor je. Is wel iets anders dan met je schoonouders eten (ook gezellig hoor). Je bent lekker verwend en dat mag ook wel. Je draagt al 38 weken een kind met je mee dan is het nu tijd om te rusten en je voor te bereiden op wat komen gaat. Wij denken aan een kerstliedje maar we zien wel. Voorlopig kan het je je vermaken met de stofwolk en stofzuiger. Geniet deze laatste dagen van je rust want die zal snel over zijn. Succes en we lezen wel op je volgende blog over slijmproppen die je gevonden hebt en liters vruchtwater wat je hebt moeten op dweilen. Ik geniet van je leven. Groetjes

  3. Suzanne op zegt:

    Hoe bedoel je dat is nou precies hoe het is! Gewoon echt om aan je man te laten lezen! Super gedaan! Sterkte nog even!

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *