Jax

(Larissa 31 jr, Jax 8 weken)

5.00 UUR

Het is 5.00 uur stipt als ik wakker word. Ik voel dat ik vocht verlies. Jep, down there! Met samengeknepen billen verlaat ik stilletjes de slaapkamer. Zodra ik de wc-bril raak, ontspan ik al mijn spieren. Zo, de Niagara Falls zijn er niks bij! Zodra ik kan, gaan mijn ogen richting de pot. Ik denk dat ik nog nooit zo lang naar de bodem van de wc heb gestaard. Oké, nu weet ik het echt zeker… het is begonnen!!! Ik maak nog snel een home-alone-achtig overwinningsdansje en breng daarna het nieuws aan Jef. Ik benader hem zo voorzichtig mogelijk.

‘Mop, wil je even wakker worden? Ik moet je wat vertellen.’
‘HUH, wat is er?’
‘Mijn vliezen zijn gebroken maar ik heb nog geen weeën hoor dus we kunnen nog wel even proberen te slapen.’
‘Wow cool! SLAPEN? Ik kan nu toch niet meer slapen!’

 

5.10 UUR

Slapen is er nooit meer van gekomen. Tien minuten later begonnen de weeën. Velen leggen beginnende weeën uit als een soort buikkramp. Bij ieder krampje twijfelde ik dan ook of de weeën begonnen waren. Lieve aanstaande moeders, niets is minder waar. Believe me, als het begonnen is dan weet je het meteen! Weeën voelen letterlijk als het samentrekken van je baarmoeder. Niet fijn, maar naar mijn opinie goed onder controle te houden. Het laatste stukje is flink doorbijten maar man, man.. uhhh ik bedoel vrouw, vrouw wat kan je daarna trots zijn op deze onmogelijk lijkende maar toch volbrachte prestatie!

 

14.26 UUR

9 centimeter ontsluiting. Mijn moeder loopt de geboortekamer binnen. Fieuw, ze is op tijd! Ik realiseer me meteen dat ze dit 31 jaar geleden ook voor mij heeft gedaan.

‘Mamma, wat heb jij een hoop werk geleverd om mij op de wereld te zetten!’
‘Ja kind, dat klopt. En dat kan jij ook!’
‘Ik hou van jou mam en ik ben zo blij dat je er bent!’
Ik zette door. Enorm bijzonder was het om dit moment met jou te kunnen delen. Je begrijpt het als geen ander.

 

18.34 UUR

Het is 18.34 uur als ik je aan mag pakken en jij voor het eerst op mijn buik ligt. De bevalling ging alles behalve soepel maar je bent er! Jij hebt 9 maanden in mijn buik gezeten! Dit klopt!

Bij de eerste blik valt alles meteen op zijn plaats. Tranen rollen over onze wangen terwijl we hem bewonderen. Dit is het mooiste moment dat we ooit hebben gedeeld. Dat is dankzij jou kleine Jax. Je bent prachtig met je bos haar en je zachte nog zo pure huidje. En nog belangrijker, kerngezond! Je maakt ons compleet kereltje.

 

23.41 UUR

Er is niemand meer. Alleen wij drie, in dit kamertje. Er is even geen buitenwereld. Alleen jij bij pappa op schoot en ik in bed, kijkend naar jullie. Pappa heeft natte wangen van geluk. Al maanden beeld ik mij dit plaatje in. Die mooie man met dat kleintje in zijn grote armen. Nu is dat moment. Wees maar blij met hem Jax. Hij is geen moment van onze zijde geweken. Hij is vermoeid, geëmotioneerd en barst van de pijn in zijn rug. Mamma besloot namelijk dat weeën weg puffen toch echt het makkelijkst ging door met mijn volle gewicht aan pappa te hangen. Maar je hoort hem niet. Hij geniet.

 

11.02 UUR

Trots verlaten wij na één overnachting het ziekenhuis. Met jou in de maxi-cosi op schoot, word ik door de gangen gerold. Iedereen mag het zien. Dit is Jax en dit hebben wij gepresteerd. Mag ik jullie er overigens aan herinneren dat ik zojuist vertelde dat ik door de gangen werd gerold? Jawel, met een rolstoel. Hoe kan het dat ik er nooit bij stil heb gestaan dat je moet herstellen van de bevalling? Laris, je hebt vriendinnen de trap op zien kruipen en er een kwartier over zien doen om in een stoel te landen. Toch had je niet verwacht dat ook jij je zou voelen alsof er een bulldozer over je heen is gereden? ‘Auw’ maar ach.. ‘wauw’ overtreft!

 

12.27 UUR

De bel gaat. De lieve zachte stem van onze kraamzus Nicoline klinkt door het huis terwijl ze haar entree maakt. Ze neemt plaats naast me op de bank en gaat aftastend onze eerste ontmoeting in. Het klikt meteen! Wat een heerlijk gevoel, wetend dat je de aankomende dagen intensief met elkaar te maken krijgt. Ik spreek al snel naar haar uit dat ik geen blad voor de mond neem, we houden van een directe benadering, we gaan voor veel lol, rust, veel leren en dat we het slagen van de borstvoeding erg belangrijk vinden. Vanaf dat moment ging alles vanzelf. Soms missen we haar stiekem nog steeds een beetje.

 

3.07 UUR

De eerste nacht in eigen huis schrik ik wakker van een kokhalzend geluid dat uit de wieg vandaan komt. Binnen twee seconden sta ik rechtop met jou in mijn armen, te huilen naast de wieg. Jef schrikt wakker.

‘Wat is er mop?’
‘Ik dacht dat hij stikte!’
‘Straks hoor ik hem een keer niet en loopt het fout af!’

Helemaal van slag was ik. Hysterisch! Zoveel liefde voor hem dat je van verdriet soms zelf bijna stikt! Er was natuurlijk niks aan de hand. Een baby kan ook hoesten Laris! 2 minuten later verlaat de adrenaline mijn lijf en besef ik me dat ik in no time uit bed was gesprongen. Een handeling waar je na een bevalling toch snel een paar minuten mee bezig bent. Jawel lieve lezers, mijn onderkant was on fire!

 

8.30 UUR

Nicoline komt binnen en vraagt voorzichtig hoe de nacht is gegaan. Met 7,5 uur slaap mochten we echt niet klagen! Gelukkig heb je dat maar een week volgehouden Jax. Mamma was al bang dat ze niet mee kon praten over de gebroken nachten. Niets is minder waar. Na die week waren we al blij als we het vijfde uurtje aantikte. Inmiddels slaap je regelmatig 5 uur aan één stuk.

Vooraf zag ik het meest op tegen de nachtvoeding. Niet nodig. In tegendeel, ik vind het heerlijk om jouw opgerolde, warme hompie uit het wiegje te tillen omdat je mij nodig hebt.

 

VANDAAG 12.52 UUR

Terwijl ik de laatste regels van dit blog schrijf kijk je me bewust en lachend aan. Je schatert nu al als je vader en daar ben ik trots op.

We zijn 8 weken verder.
Je bent groter maar nog steeds zo klein.
Je was die kerstavond prachtig maar nu nog veel mooier.
Mamma is nu heel druk maar voor jou heb ik altijd tijd.
Leven is zo fijn maar met jou is het onbeschrijflijk.

Toch schrijf ik het op 😉

Liefs, je mamma

Liefs Larissa

Over Larissa

Larissa (34) woont samen met Jeffrey en is mamma van Jax. Ze kan niet wachten tot nummer twee er is. Maar dankzij een portie nuchtere humor houdt dit bezige bijtje het wel uit tot begin juni.

Alle blogs van Larissa →

Reacties op deze blog

Discussie zien we graag, maar wel met respect voor elkaar. Je kunt reageren met achterlating van je e-mailadres en je voor- en achternaam. Om de toegankelijkheid en leesbaarheid van de discussie te bevorderen geldt een maximale reactielengte van 400 woorden. Upload geen foto’s groter dan 500kb!

  1. Laura op zegt:

    Wat een mooi verhaal. Heerlijk om het te lezen en weer even terug te gaan naar mijn eigen bevalling en die eerst mooie, bijzondere dagen. Alweer bijna 6 maanden geleden! Wat gaat het snel…

    • Larissa op zegt:

      Hi Laura,

      Dankjewel! Altijd leuk om te horen en vooral dat mensen zich erin herkennen! 🙂
      Jeetje zes maanden, het klinkt nog zover weg maar het dichterbij dan je denkt. Geniet van je kleintje.

      Groetjes Larissa

  2. Joyce op zegt:

    Wat een heerlijk verhaal om te leven! Krijg er kippenvel van en alle herinneringen van de 2 bevallingen van mijn zoons komen weer naar boven. Dat gevoel als je kindje op je buik word gelegd is onbeschrijfelijk! Mooi dat je dit met ons deelt! Geniet van Jax en alle mooie momenten die nog gaan komen. Ze worden zo snel groot! Liefs

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *