Looking good!

(14 weken zwanger)

MY LOOKS

‘Mop, kan dit jurkje nog?’
‘Emmm nee lief, dan vraagt mijn moeder meteen wanneer ze oma wordt.’

Bummer! Gelukkig bood mijn garderobe een passend jurkje die ons wondertje niet deed onthullen. And off we went, met onze geheime medepassagier op verjaardag. Eenmaal daar besefte ik dat ik mij niet direct zorgen hoefde te maken of ons moppie onthuld werd. Neehoor, mijn looks werden op een geheel andere wijze serieus besproken:

‘Oké Laris, dit gaat te ver. Je valt echt te veel en te snel af! Misschien moet je eens overwegen om 5 keer per week sporten naar een lager peil te brengen.’
‚Welnee, Laris moet gewoon eens stoppen met al die stomme superfoods.’
‘Hoe dan ook, het is nu wel mooi geweest. Hier, eet een cupcake!’

Lieve lieve lieve schoonfamilie.. even een update:

  • behalve superfoods eet deze dame gewoon brood, fruit en groente
  • nog nooit heeft iemand het gewonnen van mijn liefde voor chemisch snoep. Yes ouwe trouwe snoepwinkel, ook tijdens de crisis was ik de hoofdsponsor die jullie voortbestaan deed realiseren 😉
  • ik werk niet met een schijf van 5 maar met de welbekende schijf van 50.000
  • tot slot: hebben jullie mijn pannenkoeken al eens geproefd? Ik wel!

Wat overigens niet zo meewerkte was dat ons kleintje graag wilde uitproberen of mijn maag ook in mijn slokdarm paste. Dit kan een bijzondere beweging veroorzaken. Deze stuwende beweging noemt men ook wel: braken!

Bedankt voor jullie zeer gewaardeerde bezorgdheid. But I’m okay!

THE LOOKS

Laten we beginnen met de:
‘Oh mijn god, ik stamp zo hard op de grond dat ik mijn voeten niet meer voel.’

En de:
‘Volgens mij heeft mijn lach mijn mondhoeken uitgescheurd.’

Maar we hebben ook de:
‘ik kan niet meer praten want ik moet zo hard huilen maar ik ben écht blij hoor!’

Een uitzonderlijke maar nooit meer te vergeten:
openvallende grote o-vormige mond gepaard met 5 minuten stilte waar een ‘huh!’ aan vooraf ging.

En dit is de:
‘Ik heb koorts, ben strontverkouden, word net wakker maar horen dat ik tante word zorgt voor de dikke tranen over mijn wangen. Praten lukt nog even niet maar knuffelen met mijn verhitte lijf heb je zelf veroorzaakt.

Erg in trek waren ook de oorverdovende:

‘jaaaaaa’ en ‘whoehoeeeeeee’ die ervoor gezorgd hebben dat de persoon in kwestie vervolgens twee dagen niet meer kon praten.

De onmisbare:
‘Oh meid, kom hier!’

Maar de mooiste en voor ons belangrijkste was toch wel de:
Blije, emotionele, liefdevolle, verraste en vooral trotse alleszeggende blik van onze ouders. Het is onbeschrijflijk dat we onze ouders konden vertellen dat we zelf pappa en mamma worden.

YOUR LOOKS

De eerste 12 weken zijn spannend. We hebben het immers nog nooit eerder meegemaakt. Hoort het zo te voelen? Ben je gezond? Lig je lekker? En hoe zie je er eigenlijk uit? Het waren vragen die dagelijks, dan wel uurlijks door mijn hoofd spookten. Ik weet het zeker! In de dagen voor de echo zitten véél meer uur dan in andere dagen. Je kijkt om 14.00 uur op de klok. Op het moment dat je zeker weet dat het een uur later is, kijk je weer op de klok: wéér 14.00 uur. Hoe moet ik dit fenomeen anders verklaren?? Ja oké, we zijn ook gewoon erg ongeduldig.

En dan opeens is het die dag. De eerste echo waardoor wij je eindelijk konden ontmoeten. Wauw, wat ben je mooi! En ja, je lijkt nog op een geboetseerd gnoompje maar wij vinden je mooi. Terwijl Jef ongeveer met zijn neus in het beeldscherm hing en zijn mondhoeken bleven haken achter zijn oorlellen, ademde ik eindelijk uit. Toch wel prettig na 10 minuten zuurstofgebrek. Je hartje klopt, je hebt een lekker warm bedje en volgens mij stond er een lekkere beat op want MC Hammer was er niks bij.

Wat was ik intens gelukkig dat ik je voor het eerst mocht ontmoeten. Oh, zei ik ‘was’? Ik bén intens gelukkig. Opluchting en blijdschap vormden samen een mooi uitzicht voor mijn verloskundige. Oftewel ‘the ugly-cry modus’ stond weer aan. Zonder enige moeite gooide ik hem ook deze keer op de hormonen. Net als de dag ervoor tijdens een uber-slechte chickflick film en de dag dáárvoor omdat ik mijn vriend veilig thuis hoorde komen door het schuivende geluid van de voordeur die de mat raakte.

Lieve lezers, it’s all looking good!

Om tijdens en na mijn zwangerschap zo min mogelijk de Miss Piggy look aan te nemen zijn mijn sportactiviteiten ook een must. En zijn jullie ook zo nieuwsgierig of we een jongetje of een meisje mogen krijgen? Next blog 😉

Liefs Larissa

Over Larissa

Larissa (34) woont samen met Jeffrey en is mamma van Jax. Ze kan niet wachten tot nummer twee er is. Maar dankzij een portie nuchtere humor houdt dit bezige bijtje het wel uit tot begin juni.

Alle blogs van Larissa →

Reacties op deze blog

Discussie zien we graag, maar wel met respect voor elkaar. Je kunt reageren met achterlating van je e-mailadres en je voor- en achternaam. Om de toegankelijkheid en leesbaarheid van de discussie te bevorderen geldt een maximale reactielengte van 400 woorden. Upload geen foto’s groter dan 500kb!

  1. Amanda uut Zeewolde ;) op zegt:

    Wat heerlijk om te lezen.. ! Ze gaan er bijna weer van rammelen. :p

    Zonder gekheid. Mooi geschreven en erg herkenbaar !

    xx

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *