Me versus you

Oma is jarig! Hiep hoi! Ik haal je op van het kinderdagverblijf. Op de KDV app zie ik dat je vandaag maar 1,5 uur geslapen hebt. Normaliter, wanneer we meteen richting huis zouden gaan, is dat niet zo’n probleem. Wanneer we dan eenmaal thuis zijn zit je standaard met je vuistjes in je oogjes en je mondje te wrijven. Je avondeten zit verspreid over je hele gezicht. Voor mij hét teken dat je moe bent en niets liever wilt dan slapen. Maar vandaag is oma jarig en hebben we een surprise etentje voor haar georganiseerd. Op het kinderdagverblijf trek ik je je feestjurk aan en vertrekken we richting het feestje. Om je oogjes bevinden zich rode kringen en je ziet bleekjes. Een likje foundation zou mijn redding zijn, maar helaas… Eenmaal in de auto zet het ik -bij gebrek aan airco- het raam open. 28 graden geeft de thermometer aan. Mijn iets te strakke leren kokerrok kleeft om mijn benen. En mijn iets te hoge hakken knellen mijn opgezwollen voeten af. In mijn buik bevindt zich een onrustig lichtelijk gestrest gevoel. En dat gevoel Carice, dat gevoel heb ik sinds ik jouw mama ben, al heel vaak gehad. Dat gevoel in mama haar buik zijn poppetjes die zich schuldig voelen, druk maken, mama gek maken en mama laten zweten.

De drie R’en
Gewoon van die gevoelens dat je weet dat het beter voor je kindje is om lekker naar huis te gaan, lekker naar haar eigen bedje. Rust, reinheid en regelmaat. Ik hoor het mijn moeder nog zeggen. En ja hoor, deze muts blijkt rechtstreeks haar moeder achterna te gaan. Het liefst wil ik dat Carice in haar eigen bedje slaapt, een (soort van) ritme heeft en niet te veel prikkels van buiten af krijgt. Dat is gewoon het beste voor een baby denk ik. Dat de realiteit soms heel anders is, tja dat hoef ik jullie niet te vertellen.

Waar gaat het mis?
De verjaardag van oma was een groot succes, Carice gedroeg zich voorbeeldig met broodkorstjes en een filmpje op de iPad (9 maanden, iPad… uhhh waar gaat het mis?) Enfin, ik wil geen huilende baby in een restaurant dus het ging niet mis. Om 19:30 uur gaf Carice officieel licht van vermoeidheid, leek ze ziek en vond ik de broodkorsten achter haar oren. Ze was absoluut niet meer geschikt voor een familieportret dat vervolgens nog tien jaar bij mijn ouders op de schouw zou staan. Damn lieve schat, je zag er niet uit! Papa kreeg het slimme plan om je mee naar huis te nemen. Toen oma ook nog vroeg of je afgevallen was wist ik zeker dat het voor jou tijd was om te gaan.

Slapen in de kinderwagen
The day after ben je twee uurtjes wakker geweest en kreeg je langzaam je kleur weer een beetje terug. Nee, dit soort fratsen moeten we maar niet iedere week uithalen. Maar toch, als je als moeders zijnde ook nog iets van een leven wilt hebben naast het moederschap moet je soms keuzes maken. Kies je het beste voor je kindje? (en zit je vervolgens eeuwig thuis en kan je nooit meer om 10:00 een latte macchiato buiten de deur drinken) of kies je soms ook voor jezelf? Die balans zoeken, die strijd in mijn buik, die ervaar ik met regelmaat. Zo viel Carice laatst uit pure vermoeidheid in de kinderwagen in slaap (lees: Carice slaapt nooit in de kinderwagen). Maar ik was met mijn vriendinnetje aan het winkelen en wilde niet na één uur shoppen de zeurende moeder uithangen die zou zeggen ‘uhh mijn baby moet thuis in bed slapen, we moeten gaan’. Mijn vriendin had d’r wenkbrauwen opgetrokken en mij gevraagd waarom Carice niet gewoon in de kinderwagen had kunnen slapen. Gaap, gaap o en nog een gaap. Uiteindelijk sliep ze, en BAM daar was dat gevoel weer in mijn buik. Eigenlijk zat het er al 45 minuten eerder, maar nu ik je zo zag slapen in je wagen had ik helemaal een schuldgevoel. ‘Uhh ik wil graag naar huis, Carice moet echt in haar bedje slapen’. En *plop* daar was de zeurende moeder. ‘Hoezo? Ze ligt toch lekker te slapen?’ Ik wist dat wanneer ik de kinderwagen langer dan 30 seconden niet zou bewegen je wakker zou worden. Eén uur later waren we thuis…

My way or your way?
Lieve Carice, soms doen we het ‘my way’ en soms doen we het ‘your way’. Je hebt een mama die van jou houdt, maar ook zeker van het leven. Lunchen, shoppen, uiteten, verjaardagen, naar mijn vriendinnen koffie drinken, ik doe het allemaal even graag. Maar wel allemaal mét jou Carice. Jij hoort bij mij, jij bent mijn dochter. Als jij later geen levensgenieter wordt weet ik het niet meer. Vanaf dag één ben je altijd met mij mee op pad gegaan.

Ik wil het beste voor jou en het beste voor mij, alleen dan ben ik de leukste mama van de wereld. En zolang jij de restaurants, winkels en verjaardagen niet bij elkaar gilt blijf ik dat lekker doen. Zolang ik niet al te vaak in strijd ben met de poppetjes in mijn buik, komt het vast allemaal goed.

Je moeder

 

Liefs Ilse

Over Ilse

Ilse woont samen met Daniël en is moeder van Carice. Ze beschrijft haar moederschap op een luchtige wijze en voorziet haar blogs van een flinke dosis humor.

Alle blogs van Ilse →

Reacties op deze blog

Discussie zien we graag, maar wel met respect voor elkaar. Je kunt reageren met achterlating van je e-mailadres en je voor- en achternaam. Om de toegankelijkheid en leesbaarheid van de discussie te bevorderen geldt een maximale reactielengte van 400 woorden. Upload geen foto’s groter dan 500kb!

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *