Natuurlijke aanleg

Na een gezellige fotoshoot voor ZUS&zwanger informeerde Zus of het mij misschien leuk lijkt om een blog voor de website van KraamZus te schrijven. Ik schrijf ook een column voor een fantastisch leuk boerinnen(vak)blad, dus deze ‘uitdaging’ neem ik natuurlijk met alle liefde aan. Want hoewel er altijd wel een leuke (of minder leuke) anekdote of verhaal te vertellen valt over koeien, paarden en alles wat er goed en mis gaat op een boerderij in het algemeen, valt er natuurlijk nog veel meer te vertellen over die kleine hummels. Die wezens die vanaf de dag van geboorte de touwtjes over nemen over het leven van hun ouders. Hoewel ook ik in eerste instantie nog dacht dat dit mij niet zou overkomen, kan ik nu eerlijk bekennen dat ik 98,9 procent van de tijd word geleefd. Is dat erg? Nee. Later meer daar over.

Make-up en platte schoenen

Na wat door mij uitgevoerde research onder mijn toekomstige ‘collega’ bloggers ben ik tot de conclusie gekomen dat ik inmiddels tot de groep moeders behoor waarvan ik tot voor ‘kort’ (mag ik vijf jaar nog onder kort rekenen?) nooit voor mogelijk hield dat mijn leven zich zou ovuleren euhm….ik bedoel, evolueren tot dat wat het nu is. Met inmiddels, jawel, de vierde op komst ben je tegenwoordig sowieso een uitzondering. Maar ik kan nu vertellen dat met ieder kind je kijk op het leven, en voornamelijk jezelf, weer flink wordt bijgesteld. Ook ik heb mezelf ooit voorgehouden dat men mij nooit zonder make-up, op platte schoenen (ik had ze niet eens), zou kunnen betrappen op het schoolplein. Of op welke locatie dan ook, in het openbaar. Terwijl ik tegenwoordig toch echt regelmatig make-uploos en zelfs nog in mijn pyjama (tsja, dan hoef je van die platte schoenen al niets meer te zeggen, toch?) de oudste voor het schoolplein af zet. Thank God dat de kinderen uit groep 5 niet meer mogen worden binnen gebracht. Nadat ik dan maar ‘veilig’ vanachter het raam van de auto Romke nog fanatiek een fijne schooldag zwaai, probeer ik zo incognito mogelijk de auto weer huiswaarts te bewegen. Ondertussen hoop ik maar dat de andere ouders mij verwarren voor onze buurvrouw die ze blijkbaar nog niet kennen. Die onze auto leende om Romke bij school af te zetten. Ja, ik moet bekennen dat wij hele fijne buren hebben.

Ongevraagd advies

Als ik dan weer terug denk aan mijn eerste keer… Dan is dit niet de enige hobbel die ik als moeder heb moeten overbruggen. Neem nou opvoeden. Bij mijn eerste kind ging dit alles van een leien dakje. Keukenkastjes op een slotje? ‘Welnee’. Vazen uit de vensterbank? ‘Echt niet’. En zo’n dreumes of peuter die van je wegloopt? ‘Mij niet gezien, in plaats van kind niet gezien’. Dit alles dichtte ik toe aan mijn natuurlijk aanleg voor pedagogische inzichten. Dat weglopende kind loste ik op door tegen mijn ongehoorzame peuter te zeggen: ‘Romke, mem gaat nu weg. Als je straks ook weer naar ….(bv: huis) wilt zou ik nu maar mee komen. Daaaaaaaag!’. Dé truc van dit pedagogische inzicht was om dan ook écht weg te lopen (uiteraard wel even inschatten of deze actie geen gevaar oplevert). Het liefst uit het zicht, zodat je kleine opstandige peuter inmiddels lichtjes in paniek zich realiseert dat de veilige zijde van mams toch de meest behaaglijke plek van de wereld is. Om daarna, de aanlokkelijke zandbak (of duizend andere interessante alternatieven) achterlatend, zich zichtbaar geschrokken weer bij je te voegen. Alle moeders met weglopende peuters heb ik, gevraagd of ongevraagd, voorzien van dit advies. ‘En dan ook écht doen hè, weglopen?!’. ‘Werkt gegarandeerd’.

Daaaaag mama!

Toen Marije zich vijf en een half jaar later aandiende heb ik mijn geheugen eens opgefrist met alle eerder opgedane pedagogische inzichten. Ik verkneukelde bijna dat mijn gegarandeerd werkende interventies er wederom voor zouden zorgen dat ik een immer keurig volgende peuter aan mijn zijde zou hebben. Toen was het ‘moment suprême’ daar:  Op het schoolplein wilde onze kleine Marije niet mee, de welbekende zandbak kan ik als verantwoordelijke aanwijzen. Na mijn riedeltje, het ‘Daaaaaaag!’ en zwaaiend de hoek om stond ik vol spanning te wachten tot mijn bijna peuter in volle vaart de hoek om zou komen. Hmm… Dacht ik, het duurt wel erg lang, zou ze niet gevallen zijn? Terwijl ik de hoek om kijk is Marije nergens meer te bekennen. Lichtjes in paniek ren ik het schoolplein over, de eerstvolgende hoek om waar mijn kleine meisje vastberaden doorstapt en de wereld aan het ontdekken is. Zodra ze in de gaten heeft dat ik bijna weer bij haar ben begint ze te zwaaien. ‘Daaaaaaaag, mama!’, ondertussen rent ze zo hard ze kan weg. Enigszins beteuterd moest ik toen wel tot de volgende conclusie komen: Het uit de verf komen van jouw pedagogische kwaliteiten als ouder, heeft meer met de natuurlijke aanleg van je kroost, als van jezelf te maken.

Liefs Femke

Over Femke

Vijf jaar geleden zagen we hoe de Friese Femke er vandoor ging met boer Gijsbert in BZV. Intussen wonen ze samen op de boerderij en is in januari hun gezin uitgebreid met dochter Hannah. Op deze pagina vertelt ze over het reilen en zeilen van haar drukke gezinsleven én hoe ze dat combineert met een succesvolle theetuin www.deboergondischetafel.nl

Alle blogs van Femke →

Reacties op deze blog

Discussie zien we graag, maar wel met respect voor elkaar. Je kunt reageren met achterlating van je e-mailadres en je voor- en achternaam. Om de toegankelijkheid en leesbaarheid van de discussie te bevorderen geldt een maximale reactielengte van 400 woorden. Upload geen foto’s groter dan 500kb!

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *