Rustig blijven, ademhalen en doorgaan…

Nu ik dit zo schrijf realiseer ik mij wat een universele uitspraak dit is. Ik wilde eigenlijk een verwijzing maken naar een aantal actuele gezinssituaties, maar toen bedacht ik mij ineens dat ik gewild had dat iemand mij dit in mijn oren had laten knopen voordat ik beviel van mijn eerste telg. Als moeder van inmiddels vier kan ik wel zeggen dat ik redelijk ervaren ben in het afleveren (ik weet het, in het Engels klinkt het beter) van babies, en als afleverende vrouw maak je echt een soort van ontwikkeling door.

‘Er is er nooit eentje blijven zitten’
Zo had ik voor de geboorte van Romke eigenlijk alleen het advies van iemand van mijn werk ter harte genomen, het klonk indertijd verstandig en nuchter en dat sprak mij aan: ‘Ach meid, als het één keer zo ver is, kun je toch niet meer terug’. Dat, in combinatie met de oneliner die waarschijnlijk iedere zwangere vrouw (tot in den treure) aan moet horen ‘er blijft er nooit eentje zitten’ deed mij besluiten om me prenataal niet in het ‘beval aspect’ te gaan verdiepen. En dan bedoel ik ook echt HELEMAAL niet. Natuurlijk vroeg de verloskundige wel ‘of ik nog vragen had’ maar ik had het helemaal los gelaten. ‘Laat de natuur zijn werk maar doen’ dacht ik. Voor de vrouwen onder jullie die deze nieuwe ervaring nog moeten ondergaan: Deze strategie is geen aanrader. Er wordt gezegd dat meer dan 50% van de eerste bevallingen die thuis beginnen, met de intentie daar te blijven, uiteindelijk toch in het ziekenhuis eindigen. Best veel. Zo is het mij dus ook gegaan.

De gouden tip
Eerlijk is eerlijk, ik was daardoor behoorlijk teleurgesteld, vooral ook in mezelf. Maar wat ik duidelijk wil maken is dat het goed is om je van te voren toch enigszins te verdiepen in het hele ‘aflever’ gebeuren en alles daarom heen. Want buiten dat je inderdaad ‘niet meer terug kunt’ als het een keer zo ver is, je bent op dat moment vaak ook niet meer in de gelegenheid om nog een plannetje te bedenken hoe met deze ervaring om te gaan. Toen ik in verwachting was van onze Marije kwam ik na een verdiepingsrondje op internet tot de conclusie dat uiteindelijk de meest bevallende ‘tips and tricks’ omtrent dit onderwerp uitkomen op het volgende: Geef je over, en probeer te ontspannen. Dat laatste lijkt op het moment suprême misschien wel net zo tegenstrijdig als het toch opeten van die chocolade letter, terwijl je eigenlijk echt op dieet wilt na de feestdagen, maar drie thuisbevallingen verder kan ik zeggen dat het voor mij uiteindelijk de gouden tip was.

Kraamperiode vs. crisismanagement
Nu onze kleine Hannah sinds eind januari ons gezin verrijkt, en man, wat is ze weer prachtig, moet ik bekennen dat ik wel klaar ben met dat afleveren. Niet omdat ik nog tegen die specifieke taak op zie, maar vier kinderen, waarvan er drie nog niet naar school gaan, brengen weer andere uitdagingen met zich mee. Ik hoef vast niet te vertellen dat mijn laatste kraamperiode ook van een geheel andere orde is dan die van negen jaar (!) geleden 😉 . Het lijkt soms eerder op een snelcursus crisismanagement dan de tijd waarin je bijkomt van een lichamelijke topprestatie. Siem, 16 maanden, ontdekte al snel dat het meest ideale moment om kattenkwaad uit te halen is wanneer ik Hannah aan het (borst)voeden ben. Zeker nu de box weer op de hoogste stand staat, en geen gelegenheid tot vrijheidsbeperking voor hem meer kan bieden. Tsja, dan Marije nog…. ach, je begrijpt: Rustig blijven, ademhalen en doorgaan…

Liefs Femke

Over Femke

Vijf jaar geleden zagen we hoe de Friese Femke er vandoor ging met boer Gijsbert in BZV. Intussen wonen ze samen op de boerderij en is in januari hun gezin uitgebreid met dochter Hannah. Op deze pagina vertelt ze over het reilen en zeilen van haar drukke gezinsleven én hoe ze dat combineert met een succesvolle theetuin www.deboergondischetafel.nl

Alle blogs van Femke →

Reacties op deze blog

Discussie zien we graag, maar wel met respect voor elkaar. Je kunt reageren met achterlating van je e-mailadres en je voor- en achternaam. Om de toegankelijkheid en leesbaarheid van de discussie te bevorderen geldt een maximale reactielengte van 400 woorden. Upload geen foto’s groter dan 500kb!

  1. Greetje op zegt:

    Hoe anders is het bij de geboorte van een 2de kindje? En hoe anders is het dan met een 3de en 4de?
    Wij hebben een zoon van nu 16 mnd en daar heb ik erg aan moeten wennen (tis wel een makkelijk kind). Wil graag voor een 2de kindje gaan maar vraag me af hoe anders dit is.

    • Femke op zegt:

      Beste Greetje,

      Ik vond het bij de tweede erg relaxed: Romke was toen al 5 en had natuurlijk veel minder directe zorg nodig. Toen Siem geboren werd waren Romke en Marije respectievelijk 7 & bijna 2, dit vond ik ook erg goed te doen. Marije had toen de ‘lastigste tijd’ gehad. Althans, een dreumes begrijpt natuurlijk nog niet zo veel, een peuter al veel meer waardoor je met duidelijk aansturing vaak af kunt.

      Ik vind het nu iets pittiger, maar nu ik jou dit bericht schrijf moet ik zeggen dat we al veel meer in een nieuw ritme zitten en ik begin Hannah steeds beter te leren kennen. Het hangt ook van je kinderen en jezelf af natuurlijk. Wij hebben erg ondernemende kinderen (niet gemakkelijk) en ik vond zelf 1 kindje nog heel gemakkelijk… Wat is het precies waar je tegen op kijkt? Ik vind het vooral heel leuk dat ze met elkaar zo lief zijn…en af en toe ook helemaal niet natuurlijk! Maar dat hoort er bij 🙂

      Groetjes,

      Femke

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *