Vaderdag

Het was zondagochtend, Daniel zijn eerste vaderdag. Ik had lang nagedacht wat ik nou voor hem moest kopen. En toen bedacht ik me: ‘ik doe gewoon iets waar hij het meest van houdt’ en dat is samen naar een hotelletje en een hapje eten. Maar vaderdag zou vaderdag niet zijn, als we ons dochtertje niet mee zouden nemen. Al had ik me van te voren bedacht dat het niet heel ontspannen zou zijn, maar ik kon het niet maken om haar op uitgerekend deze dag bij de oppas te dumpen. En na die week vakantie op Gran Canaria zou dit natuurlijk easy de peasy gaan. Jullie voelen de bui zeker stiekem al een beetje hangen he? Nou ik zal alvast verklappen dat een grotere mislukking dan deze dag inderdaad haast niet mogelijk geweest was.

Voorgevoel
Ik boekte een hotel in Den Haag. Zouden we overdag lekker even de stad in gaan en ‘s avonds als Carice lag te slapen, in het hotel restaurant uit eten gaan. Nee, niet echt culinair maar dat gaat nou eenmaal niet wanneer je je zeven maanden oude baby meeneemt.

’s Morgens gaf ik Daniel een kaart met heel veel lieve woordjes en deelde ik hem het nieuws mede dat we een nachtje weg gingen. ‘O leuk zeg!’ Hoorde ik met gematigd enthousiasme in zijn stem. Meteen wilde ik vragen of er wat was. Maar om de sfeer niet te verpesten, negeerde ik deze situatie en slikte ik mijn woorden weer in. Soms heb je gewoon van die ochtenden dat je ’s morgens wakker wordt en denkt: ‘Vandaag ga ik he-le-maal niks doen’. Nou zo’n ochtend was het dus voor ons beide. Echter spraken we dat natuurlijk niet naar elkaar uit en deden we net alsof het heeeeeeel leuk was dat we een nachtje met zijn drietjes weg gingen.

Ruzie in the house
Wanneer er iets op de planning staat, wil Daniel het liefst altijd meteen weg. Zijn aanpassingsvermogen is nooit zijn sterkste kant geweest maar ik probeerde hem duidelijk te maken dat Carice eerst haar slaapje ging doen en we daarna zouden vertrekken. Doordat de ochtend niet geheel verliep zoals Daniel in zijn gedachten had, werd de sfeer er hier in huis niet beter op. We kregen een ruzie zoals we in jaren niet gehad hadden. Woedend was ik! Ik riep tien keer dreigend: ‘Je gaat maar lekker alleen weg, ik blijf thuis’. En had ik dat nu maar gedaan. Maar ja, wij vrouwen dreigen nu eenmaal makkelijker dan dat we de daad bij het woord voegen, dus bleef het bij dreigen en zat ik twee uur later toch in de auto richting Den Haag.

Lekker shoppen!?
We hadden Carice uiteindelijk toch maar wakker gemaakt en hoppa daar gingen we dan. Inmiddels hadden we het weer bijgelegd, maar zo’n ruzie legt toch een smet op je dag. Die ruzie vond ik al erg genoeg, maar het werd er niet veel beter op. Om drie uur stonden we in de file, de klok bleef maar tikken en voor we het wisten was het vier uur. Top! De winkels gaan vijf uur dicht, dus ik was weer terug bij af en was wederom enorm pissig. Ken je dat, wanneer je zin hebt om lekker te shoppen, je in de mood bent om geld uit te geven, dan moet het gebeuren ook. Ik kan dan echt chagrijnig worden wanneer ik niets kan vinden. Uiteindelijk kom je dan met drie nieuwe onderbroeken en een geurkaars thuis, en heb je jezelf wijsgemaakt dat je dat écht nodig had.

Flessenpech
Na drie rondjes in Den Haag centrum hadden we eindelijk een parkeerplek. Hup, snel de stad in om nog even te shoppen. Inmiddels was het 16.15 uur en liepen we in de Bijenkorf. Carice werd huilerig en Daniel vroeg aan mij of ik haar fles wel mee genomen had. Op dat moment kon ik echt wel janken van ellende, want nee, die fles had ik in de auto laten liggen. Maar oplossingsgericht als ik ben, bedacht ik me dat we wel een fles bij de Albert Heijn konden kopen en daar een kant en klaar pakje voeding in konden leegknijpen. Weet je wel, zo’n pyjamapapje met veel te veel suikers en e-nummers. Maar ja boeiend, als Carice maar drinken had. En dat die fles niet uitgekookt was, had ik ook even maling aan.

Speenstress
Ik vulde haar fles en Carice stak haar handjes al uit. Op het moment dat ze de fles in haar mond stak werd ze woest. “Huh waarom??” hoorde ik mezelf denken. Ooo shit, ‘t is een andere speen dan die ze normaal thuis heeft. Leven jullie inmiddels met mij mee? Gelukkig zat er een drogist in de buurt waar we een Dr. Brown speen konden halen. ‘Nee sorry mevrouw, die verkopen wij niet. De Etos verkoopt die, da’s is ongeveer 15 minuten lopen’.

Op dat moment wist ik niet meer wat ik met mezelf aan moest. Carice had het op een janken gezet, en het liefst ging ik zelf net zo hard mee huilen. Stonden we daar in Den Haag met een huilend kind en het regende inmiddels pijpenstelen. Mijn haar zat vastgeplakt aan m’n wang en ongetwijfeld was mijn mascara richting m’n kin onderweg. Verdriet, woede, irritatie en nog een paar van dat soort emoties namen de overhand. We besloten terug te gaan naar de auto en naar het hotel te gaan. Eenmaal daar aangekomen deden we een drankje in de bar. Uit fatsoen spraken we met elkaar maar we konden elkaar wel achter het behang plakken.

Bubbels3
Eenmaal op de hotelkamer liet ik het bubbelbad vollopen en nam ik een warm bad. Ik kneep het miniflesje douchezeep leeg boven het bad en ging er samen met Carice in zitten. Het warme water deed ons goed en heel even dacht ik dat ik dat er een lachje op mijn gezicht verscheen. Toen er genoeg water in het bad zat zette ik de bubbels aan. Mensen die zelf een bubbelbad thuis hebben, weten nu vast wat er gebeurde. Ja, het schuim vermenigvuldigde zich zo rap, voor ik het wist zat Carice lekker zeepsop te happen en riep ik Daniel of hij kon helpen.

Relaxen
Even later stopten we Carice in haar bedje en besloten wij even op bed te gaan liggen. Dit is volgens mij het enige moment die dag geweest dat we even konden ontspannen. Het was zeven uur en Carice was knock out (dachten we). Ik had een  babyfoon app op mijn telefoon geïnstalleerd zodat ik Carice kon zien en horen mocht ze wakker worden.

Wachten…
Samen liepen we naar het restaurant van het hotel. Ik keek de zaal in en zag dat die stampvol zat. ‘Uhh heeft u nog een plekje voor twee?’ Ik hoorde Daniel denken ‘Heeft ze niet gereserveerd!!??’.

Nee ik had niet gereserveerd. ‘Sorry mevrouw, we hebben vanavond een congres, over 45 minuten hebben we denk wel een plekje voor u vrij, neemt u lekker plaats aan de bar dan kom ik u straks ophalen’. Serieus, op dat moment kon ik die ober wel aan zijn haren trekken, maar ik lachte vriendelijk en zei ‘Ja prima hoor’. LUL.

Naar huis!
We zaten in de bar, nog nooit waren we zo stil en ik kon het gewoon niet meer opbrengen om te praten. Toen Daniels mobiel ook nog eens aangaf dat Carice aan het huilen was, was ik er zoooooooo klaar mee.

‘Wat wil je?’ Vroeg Daniel aan me. Met tranen in mijn ogen zei ik dat ik naar huis wilde. Ik trok het echt niet meer. Slechter dan dit kon het niet worden. Wat een verrassing moest zijn was totaal in de soep gelopen. Ik wilde heel hard huilen, mijn bed in en er niet meer uitkomen.

Chinees
Tien minuten later liepen we het hotel uit. Ik hoor Daniel tegen de receptioniste zeggen: ‘Onze dochter is ziek geworden’. ‘Ja inderdaad, heel erg vervelend’. We reden met 160 km over de snelweg naar huis. In Heerhugowaard reden we langs een afhaalrestaurant en om 21:00 uur zaten we aan ons avondeten en lag Carice in haar eigen bedje. Het Chinese eten smaakten me nog nooit zo goed en gelukkig konden weer normaal doen tegen elkaar. Toch baalde ik enorm. Ik had het hotel al betaald maar die euro’s konden me niets schelen. Het feit dat Daniel mij altijd ontzettend verwent met mooie en lieve cadeaus, daar kon ik blijkbaar echt niet tegenop.

Flop
Dat deze vaderdag dus één grote flop was moge duidelijke zijn. Inmiddels kunnen we er (uiteraard) heel hard om lachen. Al moet ik zeggen dat ik tijdens het schrijven van deze blog er toch weer wat onverwerkte emoties naar boven komen. Sorry lieve schat, een slechtere vaderdag dan dit had ik je niet kunnen geven. Volgend jaar doe ik een nieuwe poging.

 

 

Liefs Ilse

Over Ilse

Ilse woont samen met Daniël en is moeder van Carice. Ze beschrijft haar moederschap op een luchtige wijze en voorziet haar blogs van een flinke dosis humor.

Alle blogs van Ilse →

Reacties op deze blog

Discussie zien we graag, maar wel met respect voor elkaar. Je kunt reageren met achterlating van je e-mailadres en je voor- en achternaam. Om de toegankelijkheid en leesbaarheid van de discussie te bevorderen geldt een maximale reactielengte van 400 woorden. Upload geen foto’s groter dan 500kb!

  1. Ellen op zegt:

    Hoi, Ilse. Ik moest wel lachen, hoor! (Sorry) Zag het helemaal voor me. Kom op, over een poosje net doen alsof het Vaderdag is en er in de herkansing een mooi weekend van maken! Liefs, Ellen

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *