Volle maan

Het is het weekend van de volle goudkleurige supermaan van half oktober. Ik ben inmiddels 41 weken zwanger, zo traag als een slak en enorm onhandig. Ik laat dit weekend alleen al 2 dingen op m’n hoofd vallen (interieurwijzigingsdrang en nog maar even wat opruimen in de yogastudio… call me crazy) en val nog bijna van de trap… Ondertussen voel ik me toch enorm krachtig en vrouwelijk, en ben ik er klaar voor!

SLAKKENWANDELING
Na een slakkenwandeling beslissen Gerrit en ik dat we morgen (ook omdat t van binnen nog zo rustig voelt) de dienstdoende verloskundige Fay van DochterenZn vragen om me te laten strippen en de natuur een beetje op gang te helpen. Ik wil zo graag thuis bevallen en zit er niet op te wachten dat eea medisch wordt door voorbij de 42+ weken te gaan.

Halverwege zondagmiddag komt ze langs, ik blijk al 2 cm ontsluiting te hebben en ik voel eigenlijk niks van het strippen. Gerrit en ik maken die avond weer een slakkenwandeling en gaan om 22.00 uur op bed. Terwijl hij snel in slaap valt blijf ik wakker, ons meissie is enorm aan t bewegen en ik denk nog “ze kan zo wel door de vliezen heen gaan!”.

PATS!
Om 23.00 uur hoor ik ineens iets knappen, het klinkt als een takje wat breekt. Ik vraag me af of er iets in m’n bekken of rug verschoven is of dat het m’n vliezen zijn. Zodra ik opsta is het duidelijk! Yes! Helder vruchtwater! Wat heb ik hier zin in, het begint! We bellen Fay om het door te geven.

De ontsluitingsweeën beginnen vrijwel gelijk, ik ga nog even op bed liggen om de weeën te timen. Het gaat toch echt los, ik besluit om onder de douche te gaan maar dat wordt me snel te benauwd, toch maar weer terug na de koele slaapkamer waar ik zittend op bed de weeën opvang. Zes laaaange diepe ademhalingen, dan weer even pauze.

Rond 2 uur is Fay er weer om even te checken: nog steeds 2 cm ontsluiting… Ik merk dat ik baal omdat ’t ondertussen steeds heftiger wordt, ik stel me erop in dat ’t nog wel even gaat duren (1 cm per uur?) en beland op m’n zij lekker koel zonder deken op bed. Nu acht laaaaange diepe ademhalingen en dan maar even kort bijkomen. Mijn pijngrens is hoog en m’n ademhalingen zijn weet ik van mezelf al lang, ik bedenk me dat elke wee nu toch zo’n 1,5 minuut duurt.

2 uur lang verroer ik me niet, behalve m’n handen, gezicht en diepe adem zou niemand wat aan me zien, iets anders kan ik dit moment ook niet meer, ik vind ’t heftig maar accepteer maar wat ik voel. Gerrit zet ondertussen het bevalbad in de woonkamer op.

PERSDRANG
Dan ineens spant alles in m’n rug en buik zich aan, en opnieuw… Het is iets na 4 uur. Ik houd haar niet meer, wow! Het is nog maar 2 uur later, zou ik dan al in no-time 10 cm ontsluiting hebben?

Gerrit belt opnieuw Fay, ze adviseert om in het bevalbad te gaan zitten en komt eraan. Het is een timings-dingetje om naar beneden te gaan omdat de pauzes tussen de weeën kort zijn, halverwege de trap opnieuw een perswee. Wat een verademing het bad, m’n onderlichaam lekker warm (het water is 38 graden zoals in de baarmoeder) en boven lekker koele lucht. De persweeën vind ik 10x fijner dan de ontsluitingsweeën, keihard persen wil ik niet, ik volg m’n lichaam en we nemen de tijd, zelf voel ik af en toe het hoofdje en weet dat ze eraan komt.

KRAAMZUS
Als Kraamzus Sjoukje Venema binnensluipt hoor ik haar zacht zeggen tegen Fay: “Aaah wat een fijne rustige sfeer hangt hier”. Ik ben nu al blij met Sjoukje, doordat ze dit opmerkt weet ik al dat we op één lijn zitten. Ze legt de kleine kleertjes klaar, pakt snel van alles voor als onze dochter zo geboren wordt en zit vervolgens klaar om de bevalling op ons verzoek te filmen.

ONS MAANMEISSIE IS GEBOREN!foto-maan2
Op maandag tijdens de supermaan net na 6 uur ’s ochtends pak ik haar dan net als in m’n dromen onder water aan. De overgang van de baarmoeder in het badwater is zacht. Wat is ze mooi!!! Ze kijkt ons helder aan en ze drinkt binnen een paar minuten al aan de borst. De navelstreng klopt rustig uit en na 45 minuten gaan we het bad uit. Alle clichés zijn waar, wat een wonder!

Ze is er en ze heet: Maan Marijn! Het moest zo zijn! Ze is 52 cm en 3485 gram. Zowel ik als Maan komen ongehavend uit “de strijd” en ik ben enorm dankbaar voor deze compleet natuurlijke zwangerschap en nu ook thuisgeboorte. Nu op deze knalroze wolk die Maan heet de kraamtijd in met Sjoukje! Ze is een echte borstvoedingsfanaat net als ikzelf (“voeden op verzoek maar overdag wat vaker aanleggen!”), heerlijk nuchter (“Als jij boert spuug je toch ook niet altijd”) en de ervaring en gezelligheid  druipt er vanaf. We pinken een traantje weg als ze weggaat. Bedankt lieve KraamZus!

Liefs Rianne

Over Rianne

Als yogadocente en eigenaresse van de drukstbezochte yogaschool van het noorden is Rianne altijd op zoek naar de meest natuurlijke en bewuste levensstijl (én nu zwangerschap) rondom de drukte van haar bedrijf. Naast haar persoonlijke verhaal lees je ook haar (yoga)tips! www.club-yoga.nl

Alle blogs van Rianne →

Reacties op deze blog

Discussie zien we graag, maar wel met respect voor elkaar. Je kunt reageren met achterlating van je e-mailadres en je voor- en achternaam. Om de toegankelijkheid en leesbaarheid van de discussie te bevorderen geldt een maximale reactielengte van 400 woorden. Upload geen foto’s groter dan 500kb!

  1. Henriëtte op zegt:

    waauw. wat een mooi verhaal. Ook wel eens leuk om te lezen!!! ❤
    Vaak lees je ‘Horror’! 😉

  2. Lin op zegt:

    Wat een warme en liefdevolle ervaring. Ik heb eenzelfde badbevalling meegemaakt vorig jaar in oktober. Echt een wonder. Veel geluk samen <3

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *