Bij KraamZus maken onze kraamverzorgenden elke week bijzondere momenten mee. Momenten die raken, laten glimlachen of je weer even laten voelen hoe kwetsbaar en mooi het begin van het ouderschap is. Kraamzus Jantiena vertelt één van die verhalen in een interview met Ouders van Nu, voor de rubriek Kraamwerk. Het gaat over een vader die stoer leek, maar van binnen vooral heel onzeker was met zijn pasgeboren baby.
Bij een eerste kindje zijn veel ouders onzeker. Alles is nieuw. Alles voelt spannend. Vooral vaders moeten soms even wennen aan zo’n klein mensje in hun grote handen.
Deze vader was politieagent. Je verwacht dan iemand die nergens van schrikt. Maar zodra het om zijn eigen baby ging, was hij vooral voorzichtig en twijfelend. Toen ik bij hen binnenkwam, lag de baby nog in de Maxi Cosi. Ze waren al een half uur thuis.
“Ik wist niet dat ik hem eruit mocht halen,” zei hij.
“Hij bewoog!”
Op een dag was ik even boven bij de moeder, terwijl de vader beneden op de bank zat met de baby. Opeens hoorde ik een harde schreeuw: “Jantiena, kom snel!” Mijn hart sloeg een slag over. Ik dacht meteen dat er iets mis was.
Toen ik beneden kwam, lag de baby rustig op zijn vaders borst. Wat bleek: het kindje was een klein stukje omhoog gekropen. “Hij bewoog,” zei de vader, zichtbaar geschrokken. “Ja,” zei ik, “dat doen baby’s.” Maar hij keek me aan alsof hij net iets levensbedreigends had meegemaakt. Voor de grootste boeven op straat draaide hij zijn hand niet om, maar bij zijn eigen baby schrok hij zich rot.
Mag dit? Mag dat?
De hele week ging het zo door.
“Mag ik hem nu oppakken?”
“Is dit normaal?”
“Wat doet hij nou?”
Hij vroeg bij alles om bevestiging. Zelfs als zijn zoon rustig in bed lag, vroeg hij of hij hem eruit mocht halen.
Halverwege de week ben ik even met hem gaan zitten. Niet omdat hij iets fout deed, maar omdat ik zag dat hij zijn vriendin ook onzeker begon te maken. Ik vertelde hem dat hij het goed deed. Dat hij mocht vertrouwen op zichzelf. Dat ouderschap iets is wat je leert, niet iets wat je meteen perfect kunt. Dat is voor mij het mooiste aan dit werk: ouders helpen groeien in vertrouwen.
Apetrots
Vanaf dat moment werd hij rustiger. “Als Jantiena het zegt, dan zal het wel kloppen,” zei hij steeds. Later die week wilde hij heel graag zijn zoon in bad doen. Ik liet zien hoe hij hem vast kon houden. “Je blijft er wel bij hè?” vroeg hij. Toen hij klaar was, stond hij te stralen. Zó trots. Aan het einde van de week liep hij bijna naast zijn schoenen.
“Ik had er een maandloon voor over”
Toen ik afscheid nam, kreeg hij tranen in zijn ogen. “Ga je nu echt weg?” vroeg hij. Ik zei: “Ja, maar jullie kunnen dit zelf.” Hij keek me aan en zei: “Ik had er een maandloon voor over als je nog een week bleef.” Ik grapte terug: “Dat ligt eraan wat je verdient.” Zijn vriendin stond ernaast, lachend, met zo’n blik van: wat hij heeft, weet ik ook niet, maar ik hou van hem.
Dit verhaal is geïnspireerd op een interview met kraamverzorgende Jantiena in de rubriek Kraamwerk van Ouders van Nu. Het originele artikel lees je hier!
Ben je benieuwd wat onze kraamverzorgenden voor jou kunnen betekenen in die bijzondere eerste dagen?
👉 Ontdek meer over kraamzorg bij KraamZus