Sanne

Sanne beviel van een prachtige zoon en schreef deze column voor ons.

Picture this: Man loopt na een geweldige klus te hebben geklaard (potverdorie wie is toch die knappe vent vol testosteron die hem vanuit de spiegel toelacht?) terug naar de slaapkamer waar hij zijn vrouw vindt. Kussen onder haar billen, benen de lucht in op een manier die hij nooit voor mogelijk hield. Wat doe jij nou?? Van schrik valt ze van het bed met een knalrood hoofd. Wist hij veel dat ze al was begonnen met yoga..? Uh oh…

Dit is de meest hilarische beginpose die veel dames na ‘de daad’ stiekem aannemen als je samen hebt besloten om te gaan proberen een kindje van jullie samen te verwekken. De visjes gaan er sneller van zwemmen toch? Ik weet zeker dat er nu gegrinnikt wordt! En dit is pas het begin. Je viert een aantal spannende weken later (Manlief met lichtelijk transpirerend voorhoofd: “Maar het duurde toch een jaar??) een feestje omdat er een vette plus in een klein schermpje staat . En TRRINGG daar gaat meteen de deurbel en staan de hormonen aan de deur die de komende 9 maanden een feestje komen geven, met menig kater tot gevolg. Katers die hun weerga niet kennen! Als je weer eens op bed ligt bijvoorbeeld. Misselijk, moe, hoofdpijn, duizelig, om dan nog maar niet te spreken over de angst dat er misschien iets mis gaat binnenin je buik die plotseling een metamorfose ondergaat en een mensje fabriceert dat razendsnel groeit en ruimte claimt.

Je snauwt, jammert, maar lacht ook zomaar weer en probeert voor de buitenwereld je beste buikje voor te zetten. Want zwanger zijn is toch gewéldig? Je voelt je: “Tóp!! Kan niet beter, lief dat je ernaar vraagt”. Aan vriendinnen (en vooral je moeder) vertrouw je misschien eens toe dat je je even iets minder voelt. Waarom gedraag je je in hemelsnaam als de grootste lomperik? Tenzij je echt aan bed gekluisterd bent door een lichamelijke tegenvaller, gaat de wereld aan jou niet merken dat heus niet alles zonneschijn en vreugde is. Want zwangeren is toch een groot geluk? Als je bij de voordeur nog net een gesmoorde “Hee buurman” uit je mond krijgt voordat je de riem van de hond in zijn handen drukt en naar binnen rent, krijgt die meteen vermoedens. (Buikgriep, 3 weken lang..,hm natuurlijk!)

Manlief verzorgt je eindeloos geduldig en lief en begrijpt volkómen dat hij nu even moet doen alsof je the first lady zelve bent. Het eten van Amsterdamse uien en sardientjes als een ware delicatesse, terwijl je alles wat hij kookt juist wegschuift. Hij overleeft het wel.

30 weken gaan voorbij en nog een laatste ernstige hormonale stuiptrekking volgt in de laatste weken (overtijd, ze vermoordt me!). Uiteindelijk zet je na een indrukwekkende bevalling een wolk van een baby op de wereld!

Welkom vader, nu begint het pas. Het is het zeker waard!

 

Groetjes Sanne
(trotse moeder en inmiddels weer super lieve vriendin ; )