Rammelende eierstokken

We begonnen elkaar een beetje te missen, KraamZus en ik. En aangezien ik inmiddels over baby’s droom werd het ook wel weer eens tijd om achter M’n laptop te kruipen en een kakelverse blog te schrijven.

Of er al een tweede op komst is? NEE! Of ik rammelende eierstokken heb? JA!


Carrieretijger vs. suffe mama

Maar er is meer in het leven dan baby’s maken, zwanger zijn en persen tot je ’t gevoel hebt dat je ogen uit je kassen rollen. Dus rammelen mijn stokjes lekker verder maar is het nu is het bij ons thuis even een gevalletje; first things first. En het moet je natuurlijk ook gegund zijn om (nog) een kindje te krijgen. Enfin, hoe is het nu twee jaar later met deze mammie en -al zeg ik t zelf- leukste meisje van de wereld?? Nou eigenlijk best goed! Van carrièretijger ben ik omgedoopt tot suffe mama die 24 uur werkt. Wie had dat gedacht? Nou ik niet dus. Maar deze (iets té) ambitieuze mama kwam zichzelf een beetje tegen… en realiseerde zich dat er meer in het leven is dan werk, jóh!


Emmertje?

Heb je even een emmertje, want hier komt ie hoor; ik blijk dus hét aller leukste kind te hebben dat er bestaat. Ongelofelijk maar waar. De “ik kan je wel achter het behang plakken” dagen, zijn op 1 hand te tellen. En de “ó wat ben je toch mega hilarisch en lief” dagen, Naja je raadt het al he? Ze is gewoon te gek! Ze praat alles na! En toen mijn dochter van anderhalf jaar oud “jezussss” begon te zeggen, wist ik dat het foute boel was. Ook toen ze haar haar Elsa verkleedjurk naar het kinderdagverblijf aan wilde trekken, en ik zei dat, dat niet mocht, werd ze pislink. Dat we medio januari nog steeds Sinterklaasje Bonne Bonne Bonne, als slaapliedje moeten zingen, tja…


Hoe de speen verdween

Maar och, die dingen zijn nog behapbaar en meestal ook best grappig. Maar één ding lieve dames, ging mij door merg en been. Het weg doen van de speen. Het was zowel voor Carice als voor mij een traumatische ervaring (ik kan er nu wel om lachen). Oké even kort de feiten op een rijtje;

Carice werd bijna twee, dus vond ik het wel welletjes met haar speen. Speen werd aan een “andere baby” gegeven. Einde verhaal. Vijf dagen lang, hebben we een keihard huilend meisje in huis gehad. Zó zielig! Ik had de speen expres meteen in de prullenbak gegooid, zodat Daniel hem niet stiekem terug zou geven aan haar. Drie keer raden wie dag twee in de prullenbak stond te graaien? Yup, ik. Daniel was wonderbaarlijk genoeg de sterke van ons twee en wist mij te overtuigen dat ik door moest zetten. Enfin, we hebben het alle drie overleefd. Speen voorgoed weg, mama trots, papa mega trots en Carice? Die leeft dus gewoon nog steeds, ook zonder speen 😉

 

Liefs Ilse

Over Ilse

Ilse woont samen met Daniël en is moeder van Carice. Ze beschrijft haar moederschap op een luchtige wijze en voorziet haar blogs van een flinke dosis humor.

Alle blogs van Ilse →

Reacties op deze blog

Discussie zien we graag, maar wel met respect voor elkaar. Je kunt reageren met achterlating van je e-mailadres en je voor- en achternaam. Om de toegankelijkheid en leesbaarheid van de discussie te bevorderen geldt een maximale reactielengte van 400 woorden. Upload geen foto’s groter dan 500kb!

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *