Het leven van een kersverse moeder gaat over rozen

(en nog een aantal van die nonsens)

Prioriteiten stellen
Dat ik stapel verliefd ben op onze dochter dat weet iedereen, maar zoals jullie weten is het veel leuker om te lezen en te schrijven dat niet altijd alles goed gaat. Een beetje cynisme en de spot drijven met mijn eigen leventje, daar beleef ik stiekem soms best lol aan. Dat je het beste voor je kindje wilt is natuurlijk logisch, al sla ik daar soms wel een beetje in door. Ik heb namelijk de dwangmatige tik om de hydrofiele luiers (doeken), washandjes en rompers van Carice te strijken. Echt serieus dames, niemand die het ooit zal merken wanneer ik deze dingen niet strijk. Maar nee hoor, het moet en zal gestreken worden. Ik word daar rustig van. Dus behalve dat mijn dagen al voor 50% uit wasjes draaien bestond, heb ik mijzelf het nog moeilijker gemaakt om ook nog eens alles te moeten strijken. Ik denk dat de ervaren mama’s met twee of meer kinderen nu denken; “Och meisje, je leert straks vanzelf prioriteiten stellen.”Wanneer mijn dochter mijn columns over vijftien jaar terug leest moet ze natuurlijk niet denken “mam was ik echt zo’n moeilijke baby?” Nee hoor schat, mammie vindt het gewoon lekker om af en toe te klagen. Dat heb ik altijd al gehad. Had ik hoofdpijn, dan mochten alle mama-collega’s dat weten. Niet één keer, nee hoor ik riep het dan gewoon lekker de hele dag door. Daarbij vermeldde ik ook meteen dat ze er maar geen aandacht aan moesten besteden. Ik vind het nu eenmaal lekker om af en toe lekker te klagen. Zo ook wanneer mensen vragen hoe het met mij gaat. Dan krijgen ze acht van de tien keer het antwoord dat ik het af en toe verdomde zwaar vind. Want ja, ik klaag nu eenmaal makkelijk wanneer het onderwerpen betreffen die mijzelf aangaan.

Bikiniproof?!
Laatst hoorde ik kersverse mama Lieke van Lexmond –met haar o zo prachtige volle melk boobies- op tv met een big smile zeggen dat het allemaal zoooo fantastisch is. Ik keek met een scheef gezicht naar de tv en riep spontaan “wat een onzin dit”. Maar ja, er zijn klaagvrouwen (ik) en vrouwen die gewoon een grote glimlach opzetten (wat ik best snap als heel Nederland mee kijkt).
En zo ook die lieve Nikki Plessen! What the F!? Wanneer ik haar instagram bekijk word ik echt spontaan depressief. Die vermeldde in RTL Boulevard dat ze binnen 11 minuten beviel, serieus 11 minuten!! Grrrr, en dan die foto’s die ze op haar sociaal media account zet, nog veel meer GRRRR. Een paar weken na haar bevalling postte ze loei strak in haar bikini de ene foto na de andere. Dat hoop ik ook te kunnen doen over 6 maanden, nou ja ooit….

Doorslapen
Toch betrapte ik mijzelf er laatst op dat ik soms wel iets te makkelijk klaag. Mijn meisje slaapt inmiddels ’s nachts door en dat is toch wel een luxe. Ik ben denk ik niet de enige moeder op google in de zoek balk in typt: “vanaf wanneer slapen baby’s door” & “kindje wilt overdag niet in bedje slapen”. Vervolgens kom je op fora terecht waar je het ene horror verhaal naar het andere horror verhaal leest. Thank god! Mijn baby is zo erg nog niet denk ik dan.

Frisse draagdoek
Waar ’s nachts slapen geen probleem voor Carice is, is dit overdag een ander verhaal. Ze slaapt overdag niet graag in haar bedje en daarom draag ik haar af en toe in een draagdoek. Echt super fijn is dit. Maar wanneer ik moet plassen gaat ze dus ook gewoon mee. Je bedenkt je wel twee keer voordat je je net slapende kindje uit je draagdoek haalt hoor! Laatst zat ik op het toilet en kon ik net voorkomen dat ik niet over haar voetjes plaste. Kijk dat zij mij onder spuugt, poept en plast is natuurlijk volkomen normaal, maar andersom ho maar. Toen ik opstond om mijn broek weer omhoog te hijsen, voelde ik wat druppels langs mijn been glijden. Ik dacht meteen; “Wauw is mijn bekkenbodem nog zo slap!!?” Maar toen ik nog een keer keek, zag ik dat de uiteindes van mijn draagdoek kleddernat waren. Hallo stinkende naar urine ruikende draagdoek. Zo heb ik ook de zonnebank maar weer uit het rommelhok vandaan getrokken. Die wallen en bleke toet verraden mijn toestand meteen. Lang leve de zonnebank en de instagram filters!

Tot tien tellen
Omdat al die nachtelijke uitstapjes ook zijn tol begonnen te vergen, vroeg ik aan mijn vriend of hij voor een keertje de nachtvoeding wilde doen. Een overtuigend “Ja natuurlijk schatje”, was ver te zoeken. Maar oké, hij deed het. Om 04:00 ‘s nachts hoorde ik ons dochtertje huilen, slaapdronken strompelde ik naar haar kamer toe. Onderweg stootte ik mijn teen nog keihard tegen de deurpost, waardoor ik een scala aan vloekwoorden nog maar net kon inslikken. Na wat onderzoek kwam ik er achter dat, het arme kind in een zeiknat bed lag. Woest was ik natuurlijk. Met een huilende Carice liep ik onze slaapkamer in. “Schat! Heb je haar wel verschoond voor de voeding!!?” Als antwoord kreeg ik: “nee, ik moest toch alleen de voeding geven?” Oké, even tot tien tellen dacht ik toen. Achteraf hebben Daniel en ik er nog best om kunnen lachen.

Maar wanneer de moed mij weer eens bijna in de schoenen zakt, kijk ik naar de bijgevoegde foto en dan denk ik “who cares” niemand pakt mij dit meer af. Mama houdt van jou kleine schat. En hoe lastig het soms ook kan zijn, mijn liefde voor jou is onvoorwaardelijk.

Je mama

Liefs Ilse

Over Ilse

Ilse woont samen met Daniël en is moeder van Carice. Ze beschrijft haar moederschap op een luchtige wijze en voorziet haar blogs van een flinke dosis humor.

Alle blogs van Ilse →

Reacties op deze blog

Discussie zien we graag, maar wel met respect voor elkaar. Je kunt reageren met achterlating van je e-mailadres en je voor- en achternaam. Om de toegankelijkheid en leesbaarheid van de discussie te bevorderen geldt een maximale reactielengte van 400 woorden. Upload geen foto’s groter dan 500kb!

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *