Hormonen en overtollige zwangerschapskilo’s

Ik was jullie niet vergeten hoor dames en heren! (uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat ook mannen mijn blogs lezen) Maar zoals jullie zullen weten is het leven van een moeder soms druk, druk, druk. Daarom trakteer ik jullie dit keer op 2 blogs! Ga zitten, pak een kop thee en een lekker stuk chocola en geniet!

Emotioneler?
Die hormonen van mij zitten mij soms behoorlijk in de weg. Nee niet 24 uur per dag, maar toch word ik er iedere week wel een paar keer mee geconfronteerd. Is er een zielig liedje op de radio? Slik. En gaat er iemand dood in een film, dan staat dit garant voor een potje janken. En ellende over baby’s die overlijden kan ik al helemaal niet handelen. Ik kan soms wel om alles in tranen uitbarsten. Zo had ik het laatst tijdens mijn werk als verpleegkundige ook echt even moeilijk. De laatste jaren heb ik genoeg narigheid gezien. Toch kan ik hier altijd goed mee omgaan. Wanneer ik het ziekenhuis uitliep, liet ik andermans verdriet achter me. Maar toen ik afgelopen week bij een zeer zieke jonge patiënt aan bed stond, voelde ik gevoelens van boosheid opkomen. Ik zei tegen mijn collega hoe oneerlijk ik het wel niet vond. Ik was echt aangeslagen door deze casus. Het lijkt wel alsof ik na de geboorte van onze dochter een stuk emotioneler ben geworden. Nu was ik al een makkelijke huiler, je snapt het wel, het wordt er niet beter op.

Opvliegers
En bij die rollercoaster van emoties blijft het helaas niet. Want mijn onaangekondigde hitte aanvallen zijn ook geen pretje. Soms zomaar uit het niets heb ik het bloedheet. Het zweet breekt me uit en binnen no time loop ik met klotsende oksels. Als dan ook mijn dochtertje nog eens gaat huilen midden in een lunchroom is het einde zoek. Snel reken ik mijn drankje af en weet niet hoe snel ik naar buiten moet komen.

Sloddervos
En dan die vergeetachtigheid …. Grrrr! Waar hadden we het ook al weer over? Mijn vriend zei laatst tegen mij dat ik echt niet meer kon ontkennen dat ik een sloddervos ben. “Ja maar het zijn mijn hormonen schat!! ” Helaas trapte hij daar niet in. Toen ik ter compensatie alles opnoemde wat ik wél goed deed, had hij allang geen luisterend oor meer voor mij en stond ie lekker tegen z’n dochter te kletsen.

Troost
Slaapgebrek, een drukke baan en het huishouden zorgen ervoor dat ik soms een tikkeltje uit balans ben (subtiel gezegd voor emotioneel labiel). Maar ja wat doe je er aan? Vooral lekker veel lezen op internet over mama’s die het nog zwaarder hebben dan ik. Dat is een soort troost. Baby’s die niet willen slapen, baby’s die alleen maar huilen, baby’s die niet goed drinken, baby’s die…… Naja je kent het wel. Eigenlijk mag ik helemaal niet klagen, maar zoals trouwe lezers inmiddels weten, ben ik een makkelijke klager.

Bootcamp
superfoodEn dames ik was ‘t niet vergeten hoor, die overtollige zwangerschapskilo’s! Maar ook dat is een gevalletje “wat doe je er aan?” Ik geef een half maandsalaris uit aan biologisch voedsel, mijdt tarwe, gluten, lactose en andere slechte e-nummers, maar ik zie die laatste kilo’s nou niet bepaald verdwijnen! Ik ben zelfs begonnen met bootcampen. Drie maanden na mijn bevalling hees ik mij in mijn iets te strakke hardloopbroek en besloot ik er voor te gaan. Stiekem is het hilarisch hoe ik altijd als laatste achter de groep aanhobbel en zij vervolgens op mij moeten wachten tot ik als een hijgend paard bij hen aan kom strompelen.

Iets minder hilarisch maar gewoon een beetje triest, is het als je tijdens een bepaalde oefening je urine langzaam voelt ontglippen en je jezelf officieel een oud wijf begint te voelen. En wanneer ik na een uur volledig afgebeuld ben, en haast sta te kotsen in de bosjes is die horror bootcamp les ein-de-lijk voorbij. Toen ik als een dood vogeltje thuis kwam raad je het al? Ik barstte in snikken uit.” Het was zo zwaaahaaaaar” Met een bezweet hoofd, haren die vastplakte aan mijn gezicht, en het snot dat uit mijn neus liep, pakte mijn vriend mij beet en vertelde hij hoe trots hij op me was.

Het cliché ‘9 maanden zwanger, 9 maanden ont-zwangeren…’ zal dus wel waar zijn. Nog 4 maanden te gaan.

 

 

 

 

Liefs Ilse

Over Ilse

Ilse woont samen met Daniël en is moeder van Carice. Ze beschrijft haar moederschap op een luchtige wijze en voorziet haar blogs van een flinke dosis humor.

Alle blogs van Ilse →

Reacties op deze blog

Discussie zien we graag, maar wel met respect voor elkaar. Je kunt reageren met achterlating van je e-mailadres en je voor- en achternaam. Om de toegankelijkheid en leesbaarheid van de discussie te bevorderen geldt een maximale reactielengte van 400 woorden. Upload geen foto’s groter dan 500kb!

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *