Mama!

Jaaaaaa, eindelijk zijn wij trotste ouders geworden van een prachtig meisje, Carice Sophie. Behalve dat ik nu partner, zus, verpleegkundige, vriendin en dochter ben, heb ik een nieuwe rol erbij gekregen, namelijk die van mama! Wanneer ik nu een blog schrijf over hoe geweldig het allemaal wel niet is, zou ik stiekem een beetje liegen. En alleen maar lezen over hoe leuk en geweldig alles is, is lang niet zo leuk als een beetje leedvermaak. Toch dames?

Horrormonen
Ik neem jullie mee in de eerste twee weken van mijn moederschap. Een rol waar je niet langzaam aan kan wennen, nee pats boem je bent het, en deal er maar mee. Behalve die rol van het moederschap krijg je er gratis er voor niets nog een paar ‘fijne’ bijkomstigheden bij. Serieus dames, die hormonen??!! Ze gingen gewoon met mij aan de haal. Van keihard lachen om domme grapjes (wat dan weer helse pijn veroorzaakte down under) tot keiharde huilbuien. Ja, ja ze zijn de afgelopen dagen regelmatig voorbij gekomen. En dan de nachtelijke transpiratie aanvallen, niemand die mij daarvoor gewaarschuwd had! Tevens hebben Daniel en ik afgelopen week maar heel snel een droger aangeschaft, dat ik in plaats van 3 wasjes per week er nu 3 per dag zou draaien en de handdoeken gewoonweg niet op tijd droog zijn, dat heeft ook niemand mij verteld. Dus voor alle mama’s in spe; koop een droger!

Appelsap
Enfin, behalve dat het moederschap soms best zwaar is, is het ook iets magisch. Ik heb tranen van geluk gelaten. Zo intens bijzonder voelt het om mama te zijn. Na een bevalling in het ziekenhuis – die mij op zich best mee viel – mochten wij al snel naar huis. Na 1,5 uur geperst te hebben alsof mijn eigen leven er vanaf hing, mocht ik Carice zelf aanpakken. En dat moment, alleen daarvoor zou ik echt nog wel een keer willen bevallen. Ik kon alleen maar lachen. Ik wilde niet tegen Carice praten omdat ik het sterke vermoeden had dat de geur uit mijn mond niet bepaald gezond voor haar was. Ik weet nog dat ik om appelsap vroeg, het liefst had ik een heel pak leeggedronken. Mijn mond en lippen voelden aan alsof ik een week geen drinken gehad had. Maar helaas…. ‘Nee Ilse, je mag nog niets drinken, je placenta is nog niet geboren.’ Nou haal dat ding er dan met een noodgang uit dacht ik! IK WIL APPELSAP!!! Mijn placenta dacht er anders over en de gynaecoloog werd erbij geroepen. Die deelde mij vriendelijk mede dat het even onprettig zou gaan aanvoelen. En op dat moment belandde haar vuist in mijn blubberbuik en drukte ze mijn placenta naar buiten. AUW! En dan nu appelsap graag!!!

Bijkomen?!
Dat ik graag intens wilde genieten van het moment dat Carice als glibberige worm op mijn borst lag, daar had de verloskundige even maling aan. Mijn ‘onderkantje’ moest weer even in oude staat hersteld worden. Allemachtig mevrouw, mag ik niet eerst even bijkomen? Maar nee, naald en draad werden erbij gehaald, prettig was anders. Ik beet op Daniel zijn vingers, wat hij niet echt waardeerde. Maar ja, alles voor het goede doel hè?

Daar gaat de kraamverzorgster…
En daar kom je dan, thuis met zijn drieën. 24 uur geleden verlieten we deze plek nog met zijn tweeën om vervolgens met zijn drieën terug te komen. De eerste 2 à 3 dagen leef nog op je adrenaline. Ik kon alles aan, en het maakte mij niets uit dat ik al drie nachten niet geslapen had. Who cares…. nou I do. Na 4 dagen besloot mijn lichaam dat het wel even klaar was. Alleen best lastig aangezien je kindje ook ‘s nachts aan de borst moet. Dus je gaat door. En dan komt het punt dat de kraamverzorgster, Wendy (een betere had ik mij trouwens niet kunnen wensen) je gaat verlaten. Op dat moment dacht ik nog; ‘heel erg jammer dat je gaat maar ik heb ook wel weer zin om mijn leventje op te pakken.’ Nog geen drie uur later na het vertrek van Wendy begon de ellende. Hoe ging ik dit in hemelsnaam zelf allemaal doen? Mijn borst deed pijn, zitten was alles behalve een pretje, Carice poepte haar behang onder en mijn wallen hingen op mijn knieën. En toch heb ik ook die dag weer overleefd.

Stralen van liefde
Carice is nu ruim twee weken oud, ze groeit als kool. Als ze kon stralen van de liefde die ze van Daniel en mij kreeg, zou ze licht geven in het donker. Die rol van moederschap kan iedere vrouw dragen, dat geloof ik gewoon. Er komt een soort oergevoel in je naar boven. Die liefde die ik voor Carice voel is bijzonder groot. Daarnaast heeft Carice de beste papa die zij zich maar kan wensen. Dat ik ‘s nachts om de drie uur moet voeden, luiers verschonen en liedjes moet zingen om haar te troosten, het maakt mij (nu nog) niks uit. Als je over twee weken gewoon lekker door gaat slapen, en dan ‘t liefst in je eigen wiegje, dan is mammie helemaal blij.

Wordt vervolgd…

 

Liefs Ilse

Over Ilse

Ilse woont samen met Daniël en is moeder van Carice. Ze beschrijft haar moederschap op een luchtige wijze en voorziet haar blogs van een flinke dosis humor.

Alle blogs van Ilse →

Reacties op deze blog

Discussie zien we graag, maar wel met respect voor elkaar. Je kunt reageren met achterlating van je e-mailadres en je voor- en achternaam. Om de toegankelijkheid en leesbaarheid van de discussie te bevorderen geldt een maximale reactielengte van 400 woorden. Upload geen foto’s groter dan 500kb!

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *